MacBuccaneer

Tada

2009-06-25T16:49:00.003+02:00

Ha, daar ben ik weer.
Vandaag kreeg ik ineens weer zin om een post op mijn blog te maken.
Twee jaar geleden werd het blogplezier ineens van me ontnomen; het idee dat mijn ex-werkgever mee zat te lezen met mijn leven was zeer onaantrekkelijk, zeer onaantrekkelijk.
Maar ja, er zijn bijna 2 hele jaren van stilte verstreken, dus ik kan me niet echt meer voorstellen dat ze nog steeds naar mijn blog kijken. Water onder de brug, zullen we maar zeggen.

Ga even kijken of het weer bevalt...

Er is er een jarig, hoera, hoera!

2007-12-24T16:13:00.000+01:00

De dag voor Kerstmis is altijd bijzonder.
Vroeger waren we altijd bij mijn oma in Oss. Zij was geboren in de Kerstnacht.
Vele jaren later, mijn oma was allang overleden, helaas, ze was een lieve schat die enorm lekker kon koken, leerde ik weer iemand kennen die op deze bijzondere dag is geboren: Mijn schoonzusje!
Vandaag viert ze haar 45ste verjaardag. Maar je zou het zeker niet zeggen. Als je haar ziet zou je haar op zijn hoogst 40 geven.
Dus voor deze jonge blom een luid en duidelijk HIEP HIEP HOERA! Dat ze nog vele jaren mijn lieve schoonzusje mag zijn!

OSO

2007-12-01T11:37:00.000+01:00

Eindelijk weer een super camp film! Farah Khan is terug! (en zij is niet de enige!)

scene uit Ajab si, Farah en Shahrukh

Ik heb genoten van de 70's look Hindi style, de kitsch en de muziek. Het verhaal is dun maar de grappen zijn dik gezaaid, veel verwijzingen naar oude films en sterren. Super grappig! En natuurlijk barst het van de cameo appearances. Vele sterren herken ik inmiddels maar er blijven nog genoeg vraagtekens over.
Ga zelf ook maar kijken, als je kunt! Al was het alleen maar om de sixpack van SRK te zien...

Respect

2007-09-29T20:53:00.000+02:00

"Langzaam begint het hier door te dringen...
Er is een vreedzame revolutie aan de hand; de monikken van Birma gaan elke dag de straat op om te protesteren tegen het dictatoriale regime dat het land in isolement en armoede heeft gestort. De militaire top heeft al laten weten dat ze zullen optreden als er niet snel een einde komt aan deze protesten. Die kans is groot, ze hebben immers in 1988 ook een vreedzame demonstratie wreed uiteengeslagen. Destijds zijn er ongeveer 3.000 mensen vermoord. Birmezen zijn terecht bang. En daarom vind ik ze zo ontzettend dapper. Ik zou willen dat de internationale gemeentschap flink veel druk gaat uitoefenen zodat het land eindelijk vrijheid zal kennen. De monikken en nonnen gaan intussen standvastig door."

Dit schreef ik eerder deze week, maar ik had geen tijd om het af te maken. Intussen heeft het militaire regime van Birma zichzelf aardig laten kennen: De monikken zijn opgesloten in hun kloosters, de demonstrerende burgers worden hardhandig uiteengeslagen, een Japanse man is genadeloos en plein publique vermoord. De hele wereld heeft het gezien. Maar het gaat nog steeds door. Nog steeds worden vreedzame marsen gehouden. Het is duidelijk, de Birmezen zijn het goed zat. Ze willen vrijheid, de vrijheid waar ze recht op hebben.
Ik hoorde laatst iemand zeggen dat dit wel een hoge prijs voor vrijheid was, maar was het dan zo anders toen zo'n 65 jaar geleden mensen hier streden voor de vrijheid. Welke hoge prijs is betaald kun je zien op de vele oorlogsbegraafplaatsen, waar tot op de dag van vandaag bloemen worden gelegd door mensen die het niet vergeten zijn.

Ik heb een diep respect voor mensen die strijden voor vrijheid, zelfs als het hun leven kost.

WWW

2007-08-21T17:38:00.000+02:00

Zaterdag is het eindelijk zover. Om vijf uur 's middags zend de AVRO op Nederland 2 (sorry expats!) de zesdelige serie over het Molenerfgoed van Nederland uit.
Een programma naar een idee van mijn lief dat bijna 2 jaar geleden is ontstaan en waaraan hij met hart en ziel heeft gewerkt is dan eindelijk te zien voor het grote publiek. En iedereen moet kijken! Want het is geweldig. Ik heb aflevering 1 inmiddels een keer of 8 gezien en ik vind het prachtig. Ik kan niet wachten tot de volgende aflevering!!!

Natuurlijk heeft hij het niet in zijn eentje gedaan maar samen met zijn goede vriend John. Samen hebben ze deze productie van de grond getrokken en ik ben zo trots op ze. Het resultaat is indrukwekkend: goed verhaal, prachtige beelden, interessante deskundigen, ontroerende portretten en een pleidooi voor het behoud van niet alleen de molens maar ook de daarbij behorende ambachten. En een antwoord op de vraag waarom de molen nou zo typisch Hollands is.
Ik zou het wel van de daken willen schreeuwen: Kom dat zien, kom dat zien!

voor meer informatie zie ook: Werken met Wind en Water

Jarig!

2007-08-09T00:05:00.000+02:00

Er is er een jarig vandaag, hoera, hoera, dat kun je wel zien dat is Huib!

Ruim 12 jaar is deze lieve man mijn vriendje en hij is de beste vader die een dochtertje zich maar kan wensen; lief en leed delen we met elkaar. Hij is slim, grappig, zorgzaam en lief. En hij werkt zo hard! Maar op deze foto, genomen in de Fens in Engeland afgelopen voorjaar, ziet hij er content uit. Dat komt omdat hij net een "Jacked Potato" heeft verorberd en zit te genieten van een Forster, of zo.
Vandaag is het feest en ga ik hem lekker verwennen, want mijn lief viert vandaag zijn 45ste zomer!

Cars

2007-08-06T11:44:00.000+02:00

De eerste avond in La Garriga werd op het plein voor de kerk een film vertoond. Een groot scherm was opgehangen aan de voorgevel van het Ajuntament en houten klapstoeltjes waren in rijen opgesteld. Om tien uur begon de film en natuurlijk konden we dat niet missen. Ouders zaten op de terrasjes eromheen te eten en te drinken terwijl de kinderen met popcorn zaten te kijken naar Cars. In de warme zomeravond konden we genieten van een disneyfilm in het Catalaans, maar dat kon de pret niet drukken!

De sfeer, de drukte en het geroezemoes deed me denken aan een oude Italiaanse zwart/wit film die vertelt over een rondtrekkende bioscoop in het vooroorlogse. Ik heb hem jaren geleden gezien, weet niet meer hoe die heet en door wie die gemaakt is, maar die avond met mama en Sofia op een klapstoeltje in de buitenlucht voor een groot scherm deed me denken aan vervlogen tijden uit de mediterranee. Eventjes was het of we zelf in die film zaten.

Amsterdam

2007-07-31T10:35:00.001+02:00

De twee weken zijn voorbij gevlogen met lekker spelletjes doen met oma, Angela, Dilip, zwemmen en spelen met vriendjes uit de straat, leuke uitstapjes maken naar Vic, Barcelona en een oude molen in Centelles, bezoek van mijn schoonzus, haar man en jongste. Heerlijk weer, goed eten (ja, biologische groenten uit de tuin van Dilip) en fijn gezelschap. Het was fijn om bij elkaar te zijn en daar moeten we het weer een jaar meedoen.
Amsterdam, stad gebouwd op palen. Al meer dan 17 jaar de plaats waar mijn huis staat. We zijn weer terug.

Barcelona

2007-07-11T10:12:00.000+02:00

Vandaag is het zover: we gaan op reis. Met we bedoel ik in dit geval Sofia en mijzelf omdat Huib niet mee kan. Hij moet helaas thuis blijven vanwege werk.

Al mijn hele leven kom ik regelmatig in Barcelona. Vroeger gingen we slenteren over de Rambla de Flores, klauterden we op het schip van Columbus en aten we verse sardientjes in de haven. Als het te warm werd zochten we toevlucht in de koele straten van de Barri Gotic en staken een kaarsje aan bij de Christus van Lepanto in de Kathedraal. Of we brachten een bezoekje aan Floquet. Tja, in die tijd was Barcelona nog niet een trekpleister voor toeristen maar was het gewoon een dagje uit voor ons. Meestal waren we in de zomer bij mijn familie en zes weken zwemmen en spelen gaat ook vervelen dus soms gingen we erop uit.
In al die jaren is de stad veranderd, mooier, drukker en groter geworden. Maar nog steeds heeft ze op mij een magische aantrekkingskracht. Het mooiste vind ik haar als je haar ziet vanuit de lucht. Wanneer je over zee komt aanvliegen, zie je haar liggen in al haar schoonheid, verspreid over zeven bergen, schitterend in de zon (en smog, hahaha). Dan voel ik me thuis.

Thuis vanwege al die herinneringen aan vroeger toen we samen met papa en mama door de stad slenterden, herinneringen aan een zorgeloze jeugd met eindeloos mooi weer, lekker eten en een overvloed aan fruit en ijs. Wat wil een kind nog meer.
Vandaag gaan we naar de mooiste stad ter wereld. Gelukkig maar, want twee weken zonder Huib vinden we eigenlijk helemaal niet gezellig.

Gibraltar

2007-06-29T20:27:00.000+02:00

Het raakpunt van twee werelden, Afrika en Europa. De plaats waar Noord en Zuid elkaar ontmoeten. Waar verschillende generaties en culturen bij elkaar komen. Daar waar muziek een symbool is van dit kruispunt.
Dat is de boodschap die Abd el Malik in zijn tweede solo album wil uitdragen. Geboren in Parijs, opgegroeid in Brazzaville, Congo en de banlieu van Straatsburg heeft deze rapper het leven geleid waar menig mens hopeloos van wordt; jeugdige drugsdealers, verslaafden, bende-oorlogen, religieus fanatisme en verder alle andere ellende die bij armoede en verpauperde wijken hoort.
Toch gaat hij filosofie en oude talen studeren aan de universiteit. Hij ontdekt het soefisme, zweert het extremisme en geweld af en richt zich op een vreedzaam samenleven. Tegelijkertijd richt hij een rapgroepje op: NAP (New African Poets).

Abd al Malik put uit zijn jeugdervaringen maar hij heeft besloten zijn leven er niet door te laten beheersen. Hij is niet weer de zoveelste rapper die rijk wil worden door het 'gangsta life' te idealiseren. Deze rapper, met zijn wortels in Afrika, heeft de vruchten geplukt van het franse onderwijs en de franse cultuur.
"The aesthetic should always serve a moral purpose, it's what's called artistic responsibility. The French writer Albert Camus and philosopher Jean-Paul Sartre followed this idea, and I want to do the same." (citaat uit een BBC artikel van 19 mei jl.)

Achter de liedjes over kleine criminaliteit en vervreemding schuilt een morele boodschap: Ook al leven sommige mensen zo, we moeten niet vergeten hen te zien als mensen. Het gaat erom samen te leven, vastbesloten voor de komende jaren, als een boom die rekening moet houden met al zijn wortels. Doen we dat niet zal de boom zure vruchten dragen en zullen we verdwijnen.

Ondertussen maakt hij mooie rap, soms melodieus, soms poezie, maar altijd cool. Sofia is er helemaal weg van. Ze playbackt op 'Adam et Eve' declameert mee met ' Soldat de Plomb' en krijgt er geen genoeg van. Huib luistert er steeds vaker naar, maar zijn frans wordt er niet beter van, helaas.

Live Free, buy a Mac

2007-06-26T10:20:00.000+02:00

De laatste tijd zit ik veel op het net op zoek naar een leuke nieuwe baan. Maar soms is het ook tijd om even iets leuks te doen. Een oude hobby van mij is om apple trailers te kijken. Laatst was er maar een nieuwe geplaatst; Live Free or Die Hard
Ja, je raadt het al, de nieuwe van Bruce - hey Bruce, how ya doin' Bruce. Omdat ik toch wel even wilde kijken welke absurde stunts Bruce ons dit keer weer laat zien, heb ik de trailer gekeken. Doe maar, is best leuk, klik maar hier.

Toen ik de trailer voor het eerst zat te kijken, leek het me dat ik naast Bruce een bekend gezicht zag. Toen ik nog een keer beter keek zag ik tot mijn grote verbazing dat het een heel bekend gezicht was, namelijk dat van Justin Long. Nu zullen jullie zeggen, wie is in godsnaam Justin Long? Wel, Justin is de Mac in de Get a Mac reclame van Apple. Grappige kleine filmpjes waarin de coole Mac beter uit de doos komt dan een sukkelige PC. PC wordt trouwens gespeeld door een zekere John Hodgman. Volgens imdb.com speelt Hodgman een PC in de commercials, maar is hij in het echte leven een Mac user. Aren't we all!

Eindelijk

2007-06-21T18:57:00.000+02:00

Daar ben ik weer. Het is al ruim een maand geleden dat ik mijn laatste post heb gepubliceerd dus ruimschoots tijd voor iets nieuws, nietwaar? Sinds ik niet meer werk heb ik het zo druk met van alles en nog wat; natuurlijk gewoon het huishouden enzo, solliciteren en achterstallige administratie, maar ook het aanhalen en onderhouden van vriendschapsbanden. In maart en april zat ik niet zo lekker in mijn vel en heb dan ook niet veel van me laten horen. Nu ben ik afgelopen week bezig geweest met een paar drafts maar om technische redenen (mijn webspace was vol) heb ik ze nog niet kunnen plaatsen. Maar dat gaat snel komen.
Gelukkig voel ik me weer een stuk beter, jippie!

Beagle

2007-05-16T15:09:00.000+02:00

De universiteit van Cambridge heeft via het Darwin Correspondence project- een project dat al meer dan 30 jaar loopt, ervoor gezorgd dat meer dan 5.000 brieven geschreven aan en door Darwin vanaf morgen online te lezen zijn.

Dr. Alison Pearn, co-manager van het project, zegt dat wat de brieven zo bijzonder maakt is dat het persoonlijke met het wetenschappelijke verenigd is;
"I think the human side is what is arresting about the letters," she said. "There is such an interesting and exciting mixture of very cutting-edge science and very personal revelations about his life and family."

In de correspondentie bevindt zich ook de briefwisseling tussen Alfred Russel Wallace, een vakgenoot die tot dezelfde beroemde conclusie kwam, en Darwin. Beiden deden dat onafhankelijk van elkaar terwijl ze andere gebieden bestudeerden. In de brief aan Wallace schrijft Darwin dat hij het heel uitzonderlijk vindt, iets dat zelden voorkomt in de wetenschap, dat zij beiden onafhankelijk van elkaar tot dezelfde standpunten zijn gekomen want: "it is lamentable how each man draws his own different conclusions from the very same fact."

Ik ben reuze benieuwd naar deze site, ga er beslist een keertje langs. De Beagle is aan een nieuwe reis begonnen, niet langs de kusten van het Zuidelijke Amerika en Patagonie maar over de golven van het wereld wijde web!

Bron: BBC news

Eerste les

2007-05-14T10:34:00.000+02:00

Tijdens de inauguratie van the Edge als eredoctor van Berklee, zie post hieronder, richtte de nieuwe buitengewoon hoogleraar zich tot de studenten met de volgende woorden:

"The thing I want to say is collaborate. Collaborating with talented people is not easy, but it's the way to really shine – you shine brighter if you are working with really great people. The important thing in the end is not that you are proved right every time, the important thing is that the music is the best that it can be. I want to wish you all that you would find your own voice. But if you are so disposed that you would find collaborators to work with, that you would shine as you could never shine on your own."

Een wijze les die zich niet beperkt tot het maken van muziek, eigenlijk meer een levensles.

Via technorati vond ik een link van een andere weblogger die foto's heeft van de uitreiking. Als je hier klikt dan kun je zelf kijken.

Doctor Edge

2007-05-12T22:02:00.000+02:00

Als het goed is heb ik een scoop en heeft The Edge vandaag inmiddels een eredoctoraat gekregen van het meest voorname conservatorium (voor Jazz mensen dan, zie Huib's Blog) in de VS.

Volgens de aankondiging van de inauguratie is vooral het gitaarspel van David Evans bepalend voor het onmiskenbare geluid van U2. Ik echo, echo, echo...:

"Guitarist with Irish rock band U2, the Edge is one of the most influential guitar players of his generation. His crystalline minimalist guitar playing, often making use of repeat echo, is the hallmark of U2's music, and one of the most original and distinctive guitar styles in rock 'n' roll history. One of the best live acts in the world, U2 has toured the globe countless times. They have released 14 studio albums and won numerous awards, including 22 Grammy Awards. One of the principal songwriters of U2, the Edge has also written extensively for other projects, often in collaboration with U2's Bono, including music for movies such as Gangs of New York and GoldenEye; for the animated Batman TV series; and for the Royal Shakespeare Company's stage adaptation of A Clockwork Orange. In 2005, the Edge cofounded Music Rising, a charity initiative that provides musical instruments for the musicians, schools, and churches of the Gulf Region." (Berklee College of Music)

Vanaf vandaag is hij niet alleen een popster met vele nummer een hits mede van zijn hand, maar ook een hoogleraar in de muziek. Van zo'n leraar wil ik ook wel gitaar leren spelen!

PS: de foto's zijn gemaakt door Huib tijdens het concert in de Amsterdam Arena twee jaar geleden.

Verjaardag

2007-05-10T11:49:00.000+02:00

79 jaar geleden schonk mijn oma het leven aan haar derde kind, een jongetje. Het kindje groeide op met zijn zusjes op de boerderij van mijn grootouders in de buurt van Barcelona. Het was een vrolijke jeugd totdat mijn opa met paard en wagen verongelukte. Niet lang daarna brak de burgeroorlog uit. De strijd was hevig en ook het dorp van mijn vader werd gebombardeerd. Mijn oma raakte alles kwijt. De kinderen werden bij familie ondergebracht omdat ze moest gaan werken. Ze maakte schoon, hielp bij de oogst van druiven en andere gewassen. Er werd hard gewerkt in deze moeilijke tijd van honger en armoede. Mijn vader was bij een oom en tante op hun boerderij ondergebracht. Daar moest hij allerlei karweitjes opknappen en als hij het niet goed deed werd hij geslagen. Mijn papa was toen een jaar of 9. Na de oorlog woonden mijn oma, tantes en vader weer bij elkaar in een klein huisje aan de hoofdstraat. Ze hadden het niet breed en allemaal moesten ze hun steentje bijdragen aan het huishouden. Mijn vader werkte als knechtje op verschillende boerderijen in de omgeving. Daar heeft hij veel geleerd over de verzorging van dieren en planten.
Hij groeide op tot een sterke man. Eigenzinnig, nieuwsgierig, attent en bedachtzaam. Hij had een rotsvast vertrouwen in God, die de wereld zo mooi had gemaakt. En dus besloot hij om de wereld wat beter te leren kennen en trok naar andere streken. Niet in de laatste plaats omdat daar ook beter betaald werd, want armoede was er nog steeds.
Deze positieve houding en het vertrouwen in de goedheid van de mens kenmerkten mijn vader. Zijn belangstelling voor nieuwe culturen en andere mensen maakte dat hij een wereldburger 'avant la lettre' genoemd kan worden. Hij had een bonte verzameling van vrienden die van her en der kwamen. Hij benadrukte altijd respect te hebben voor anderen zonder je eigen waarde te verliezen. 'Elke cultuur heeft zijn eigen schoonheid', zei hij vaak. 'Maar wees trouw aan jezelf en waar je vandaan komt. Pas als je je eigen wortels goed kent ben je instaat om andere te begrijpen.' Ook zei hij vaak: 'Leer maar Spaans geen Catalaans want Spaans spreken ze over de hele wereld, Catalaans alleen in Catalunya.' Hij wilde voor mijn zus en mij dat we het beter zouden krijgen dan hij. Hij wilde dat we de wereld zouden zien en zouden kunnen leven en werken waar we maar wilden.

Vandaag is een vrolijke dag. Want vandaag vieren we de verjaardag van mijn papa. Dit jaar zou hij 79 zijn geworden, wat een prachtige leeftijd, nietwaar mama?

Zusje

2007-05-02T11:20:00.000+02:00

Ja, ze is hier. Eindelijk. We verheugden ons er al maanden op en deze week is het dan zover; mijn zusje logeert bij ons. Ze is voor het eerst sinds ze 3 jaar geleden naar Spanje is verhuisd weer in Nederland. Wel even wennen voor haar, maar goed. Het is gezellig en we kletsen heel wat af. Ze heeft het behoorlijk druk want iedereen wil haar zien, spreken en verwennen. Gelukkig maar. Ik geniet nog maar een paar dagen van haar en dan gaat ze weer terug naar Dilip en mama. Dan is het weer wachten tot de zomer voor we elkaar weer zien.

the Chosen

2007-04-23T14:03:00.000+02:00

Jaren geleden, toen ik nog in G4B zat, de middelbare school dus, moest ik net als velen voor en na mij, lezen voor de 'boekenlijst'. Van mijn docent engels kregen we een lijst van auteurs die de engelse litteratuur vertegenwoordigden. Op die lijst stond ook Chaim Potok.
Moe van het feit dat iedereen Catcher in the Rye las besloot ik iets anders te doen en las in plaats daarvan the Chosen.
Het is een 'coming of age' boek waarin het vinden van de eigen weg door adolescenten wordt beschreven. De details die dit verhaal interessant maken is de tegenstelling tussen 'modern' en 'diep religieus' en de constante strijd tussen deze twee. Ook is de vader vs zoon relatie van belang. De vader van de hassidische hoofdpersoon, Danny, praat niet meer met hem sinds hij een klein kind was. Na jaren van vriendschap tussen Danny en Reuven wordt hen de omgang verboden vanwege de zionistische activiteiten van de vader van Reuven. Dan ervaart ook hij hoe het voelt om afgesloten te zijn van je dierbaren. De pijn en eenzaamheid die dat met zich meebrengt. Maar die tegelijkertijd compassie leert.
Het citaat van Peter Twigt in zijn comment op mijn post van Darfur komt uit dit boek. Onverschilligheid is erger dan haat.
Ik kan me herinneren diep geraakt te zijn door dit verhaal; ik heb het verslonden en ben meteen naar de biep gegaan om het vervolg: the Promise te lezen.
Ik denk dat het tijd wordt om ze weer eens uit de kast te pakken. Mooie boeken kun je altijd herlezen, nietwaar?

PS: nog maar 4 dagen...

Verweerschrift

2007-04-17T13:26:00.000+02:00

In de geest van de wet op het goede werkgever/werknemerschap is de inhoud van dit poststuk verwijderd.
Commentaren op deze mededeling zullen eveneens worden verwijderd.

Darfur

2007-04-16T13:02:00.000+02:00

Terwijl ik even zat te browsen voor nieuws stuitte ik op dit item van de BBC. Het is een fotoserie gemaakt door Don McCullin in Darfur.
De foto's spreken voor zich, de teksten vertellen de context.

Weer vraag ik me af waarom de rest van de wereld langs de kant blijft staan en niets doet aan deze moeilijke situatie. Onze goede oude minister voor Ontwikkelingsamenwerking Pronk heeft in zijn tijd als minister en later als speciaal gezant van de VN regelmatig aandacht gevraagd voor de situatie. Zijn enige beloning is dat hij door de zittende regering van Sudan het land uit is gezet. En wat doen wij? Niets, helemaal niets.
Wanhopig wordt ik ervan. Zoveel ellende op een plek en niemand lijkt het ook maar iets te kunnen schelen. Ik wou dat er olie zat in Darfur. Dan kwam de Bush Administration wel in actie om de westerse normen en waarden (lees: belangen) te verdedigen.
Nu moeten de Sudanezen het doen met een druppel op de gloeiende plaat van de NGO's die proberen de pijn te verzachten. Al dat leed verdient het om bij stil te staan en je te realiseren in welk een bevoorrechte maatschappij we leven. Een samenleving waarin gelijke rechten en vrijheid voorop staan. Wel een samenleving waarin we niet moeten vergeten dat er zo nu en dan voor gevochten moet worden om die rechten en vrijheid te behouden.

Vers van de Pers

2007-04-03T11:20:00.000+02:00

In de geest van de wet op het goede werkgever/werknemerschap is de inhoud van dit poststuk verwijderd.
Commentaren op deze mededeling zullen eveneens worden verwijderd.

Jarig!

2007-04-02T16:06:00.000+02:00

Vandaag is mijn lieve vriendin Marjolein jarig. 34 lentes dartelt zij nu door de wereld.
Ik ken haar al zo'n vijftien jaar, sinds onze studententijd. Ze is een hardwerkende, lieve, vrolijke, energieke, nuchtere en optimistische Zeeuwse. Zo iemand die ook altijd klaar voor je staat. Maar de afgelopen tijd heeft ze het nogal zwaar. Trubbels met de gezondheid van haarzelf en haar jonge gezinnetje. Je mag wel zeggen dat de veerkracht zwaar op de proef wordt gesteld. Ik hoop dat we haar en haar gezinnetje kunnen helpen. In ieder geval wilde ik deze dag niet ongemerkt voorbij laten gaan. Vandaar een digitaal bloemetje voor haar en de wens dat 2007 toch een mooier jaar zal worden dan het nu lijkt te zijn.
Proficiat meid en drie dikke knuffels van Huib, Sofia en mijzelf!

Droevig

2007-03-20T22:24:00.000+01:00

We zijn heel droevig. Mijn lieve schoonvader is overleden.

De Trompetter

2007-02-17T11:20:00.000+01:00

Sofia is een boek aan het lezen over de jonge Michiel de Ruyter. In 1623 beleeft deze als zestienjarige een spannend avontuur als het schip, de Honte, waar hij op vaart door de Spanjolen wordt gekaapt. Samen met drie kameraden ontsnapt hij uit de gevangenis in Noord-Spanje en reist hij dwars door Frankrijk pal noord terug naar Zeeland. In die tijd was Nederland in opstand gekomen tegen de koning van Spanje en de Hertog van Alva in het bijzonder. De meeste van ons kennen die periode als de "Tachtigjarige Oorlog'. Het is een spannend kinderboek maar zeker niet kinderachtig. Het vertelt over een kleurrijke periode aan het begin van onze roemrijke 'Gouden Eeuw' die een fundament werd van onze Republiek. Als eerste moderne staat in Europa werden de Provincieen der Nederlanden bestuurd door ambtenaren, niet door een koningshuis. Helaas hebben wij die sublieme staat van gelukzaligheid moeten laten vallen in de nasleep van de Napoleontische Oorlogen. De Engelsen, die immers gewonnen hadden, namen het zekere voor het onzekere en wilden overal in Europa de monarchie als bestuursvorm. De Fransen hadden meer ruggegraat dan de Hollanders en daarom hebben zij nu wel een Republiek en is Nederland verworden tot een parlementaire monarchie. Een gotspe, als je het mij vraagt.
Maar goed, daar hadden we het niet over.

Met deze bijzondere periode in de Nederlandse geschiedenis associeer ik altijd een van de klassiekers van Rob de Nijs: Jan Klaassen, de trompetter! Wie kent het liedje nou niet? Op de site van Rob de Nijs las ik dat dit liedje zijn eerste come-back inluidde; en er zouden nog vele volgen...

Een fragment van het liedje tref je hier aan.

De brilliante tekst van Lennaert Nijgh heeft op mijn geheugen ook een onuitwisbare indruk gemaakt:
"Hij had geen geld en hij was geen held en hij hield niet van het krijgsgeweld
Maar trompetter was hij wel in hart en ziel "

Die Jan Klaassen is niet zo maar iemand; hij komt zelfs voor in de archieven van onze stad. De kibbelpartijen met zijn vrouw Katrien hebben een onuitwisbare indruk gemaakt op de protocollen van de kerkenraad, waar zij tot de orde zijn geroepen in 1706. Wellicht hebben deze twee mensen model gestaan voor de poppenkast verhalen van Jan Klaassen en Katrien.

Voor mensen van mijn generatie is die poppenkast onvergetelijk in beeld gebracht in de "Film van Ome Willem". Een van de favorieten uit mijn jeugd. Deze vuist op deze vuist heb ik zelfs nog met Sofia gedaan en ook zij lacht om de broodjes met poep! Ze zegt dan ook regelmatig dat ik een Cacalaan ben en geen Catalaan.
Ik kan me trouwens ook nog herinneren dat Ome Willem een optreden gaf in de Stadsschouwburg van Sittard en dat ik daar als klein meisje met mijn mama en zusje naar toe ben geweest. Reuze spannend!

Jan Klaasen was trompetter in het leger van de Prins
Hij marcheerde van Den Helder tot Den Briel
Hij had geen geld en hij was geen held en hij hield niet van het krijgsgeweld
Maar trompetter was hij wel in hart en ziel

Het leger sloeg z'n tenten op voor Alkmaar in 't veld
En zolang geen vijand zich liet zien was iedereen een held
De kroeg werd als strategisch punt door 't hoofdkwartier bezet
De officieren brulden:"Jan, kom speel op je trompet!"
Ze werden wakker in de goot in de morgen kil en koud
Maar Jan Klaasen sliep in de armen van de dochter van de schout

De Prins sprak op inspectie tot de majoor van de compagnie
"Ik zag hier alle stukken wel van mijn artillerie.
Ja, zelfs dat kleine in uw kraag en dat blonde in uw bed.
Maar waar zit dat stuk ongeluk van een Jan met z'n trompet
En niemand die Jan Klaasen zag die bij de stadspoort zat
En honderd liedjes speelde voor de kinderen van de stad

Jan Klaasen zei:"Vaarwel mijn lief, ik zie je volgend jaar.
Wanneer de lente terugkomt dan zijn wij weer bij elkaar."
De winter ging, de zomer kwam, de oorlog was voorbij
Maar het leger is nooit teruggekeerd van de Mokerhei
Geen mens die van Jan Klaasen ooit iets teruggevonden heeft
Maar alle kinderen kennen hem; hij is niet dood, hij leeft!

Hij had geen geld en hij was geen held en hij hield niet van het krijgsgeweld
Maar trompetter was hij wel in hart en ziel.
Lennaert Nijgh

De Slag bij de Moockerheijde langs de Maas bij Mook op 14 april 1574 werd een grote nederlaag voor Willem van Oranje. De prins verloor er een leger van 5500 man voetvolk en 2600 ruiterij tegen een Spaans leger van 5000 man infanterie en 800 man cavalerie. De Spaanse troepen zouden een gemakkelijke overwinning hebben behaald doordat de huurtroepen reeds lang niet betaald waren. Zij deserteerden en masse onder het roepen van "geld, geld!". De twee aanvoerders Lodewijk en Hendrik, gebroeders en beiden graven van Nassau, sneuvelden samen met ongeveer 3000 man uit het leger. Aan Spaanse zijde vielen 150 man. (Vrij strakke parafrase van een Wikipedia Artikel). Misschien is de trompetter nog gevlucht samen met de woedende schuldeisers van de prins? "Geld, geld"!" Hij had toch geen geld en hield toch niet van het krijgsgeweld? Hij is niet dood, hij leeft!

Salaam e Ishq

2007-02-16T16:02:00.000+01:00

Sinds Pathe Arena regelmatig nieuwe Bollywoodfilms op het menu heeft staan, zie ik meer films uit Mumbai dan uit LA. De laatste was Salaam e Ishq. Een feel good movie in de stijl van Love Actually maar dan met masala.
Dat er vele vormen van liefde zijn wordt aan de hand van zes paren verteld.
Het getrouwde paar, gezin, werk, suburbia, ingeslapen, wordt ruw wakker geschud door het midlife crisis gedrag van de man;
Een man probeert wanhopig zijn vrouw te laten herinneren hoe gelukkig ze waren voordat ze een ernstig treinongeluk kreeg. Ze herinnert zich niets meer maar toch is de liefde er nog;
Een filmsterretje dat uit liefde voor zichzelf en voor media-exposure een relatie verzint. Als die fantasie vriend belichaamd wordt verandert er veel...;
Een pas getrouwd stelletje dat wanhopig probeert de huwelijksnacht te consumeren wordt geplaagd door ongeluk;
Een taxichauffeur die de liefde van zijn leven dwars door India rijdt omdat zij achter haar liefde aanreist;
De eeuwige vrijgezel die er alles aan doet om onder zijn naderende huwelijk uit te komen. Als dat dan gelukt is, realiseert hij zich al vrij snel dat het leven toch wel heel erg saai is zonder zijn vriendinnetje.

De film duurt zelfs voor Bollywood begrippen erg lang, maar is geen moment saai of vervelend. Het zit barstensvol humor, muziek, dans en ontroering.
Kortom, best een film die ik wel eens vaker zou willen zien.