MacBuccaneer

Tada

2009-06-25T16:49:00.003+02:00

Ha, daar ben ik weer.
Vandaag kreeg ik ineens weer zin om een post op mijn blog te maken.
Twee jaar geleden werd het blogplezier ineens van me ontnomen; het idee dat mijn ex-werkgever mee zat te lezen met mijn leven was zeer onaantrekkelijk, zeer onaantrekkelijk.
Maar ja, er zijn bijna 2 hele jaren van stilte verstreken, dus ik kan me niet echt meer voorstellen dat ze nog steeds naar mijn blog kijken. Water onder de brug, zullen we maar zeggen.

Ga even kijken of het weer bevalt...

Er is er een jarig, hoera, hoera!

2007-12-24T16:13:00.000+01:00

De dag voor Kerstmis is altijd bijzonder.
Vroeger waren we altijd bij mijn oma in Oss. Zij was geboren in de Kerstnacht.
Vele jaren later, mijn oma was allang overleden, helaas, ze was een lieve schat die enorm lekker kon koken, leerde ik weer iemand kennen die op deze bijzondere dag is geboren: Mijn schoonzusje!
Vandaag viert ze haar 45ste verjaardag. Maar je zou het zeker niet zeggen. Als je haar ziet zou je haar op zijn hoogst 40 geven.
Dus voor deze jonge blom een luid en duidelijk HIEP HIEP HOERA! Dat ze nog vele jaren mijn lieve schoonzusje mag zijn!

OSO

2007-12-01T11:37:00.000+01:00

Eindelijk weer een super camp film! Farah Khan is terug! (en zij is niet de enige!)

scene uit Ajab si, Farah en Shahrukh

Ik heb genoten van de 70's look Hindi style, de kitsch en de muziek. Het verhaal is dun maar de grappen zijn dik gezaaid, veel verwijzingen naar oude films en sterren. Super grappig! En natuurlijk barst het van de cameo appearances. Vele sterren herken ik inmiddels maar er blijven nog genoeg vraagtekens over.
Ga zelf ook maar kijken, als je kunt! Al was het alleen maar om de sixpack van SRK te zien...

Respect

2007-09-29T20:53:00.000+02:00

"Langzaam begint het hier door te dringen...
Er is een vreedzame revolutie aan de hand; de monikken van Birma gaan elke dag de straat op om te protesteren tegen het dictatoriale regime dat het land in isolement en armoede heeft gestort. De militaire top heeft al laten weten dat ze zullen optreden als er niet snel een einde komt aan deze protesten. Die kans is groot, ze hebben immers in 1988 ook een vreedzame demonstratie wreed uiteengeslagen. Destijds zijn er ongeveer 3.000 mensen vermoord. Birmezen zijn terecht bang. En daarom vind ik ze zo ontzettend dapper. Ik zou willen dat de internationale gemeentschap flink veel druk gaat uitoefenen zodat het land eindelijk vrijheid zal kennen. De monikken en nonnen gaan intussen standvastig door."

Dit schreef ik eerder deze week, maar ik had geen tijd om het af te maken. Intussen heeft het militaire regime van Birma zichzelf aardig laten kennen: De monikken zijn opgesloten in hun kloosters, de demonstrerende burgers worden hardhandig uiteengeslagen, een Japanse man is genadeloos en plein publique vermoord. De hele wereld heeft het gezien. Maar het gaat nog steeds door. Nog steeds worden vreedzame marsen gehouden. Het is duidelijk, de Birmezen zijn het goed zat. Ze willen vrijheid, de vrijheid waar ze recht op hebben.
Ik hoorde laatst iemand zeggen dat dit wel een hoge prijs voor vrijheid was, maar was het dan zo anders toen zo'n 65 jaar geleden mensen hier streden voor de vrijheid. Welke hoge prijs is betaald kun je zien op de vele oorlogsbegraafplaatsen, waar tot op de dag van vandaag bloemen worden gelegd door mensen die het niet vergeten zijn.

Ik heb een diep respect voor mensen die strijden voor vrijheid, zelfs als het hun leven kost.

WWW

2007-08-21T17:38:00.000+02:00

Zaterdag is het eindelijk zover. Om vijf uur 's middags zend de AVRO op Nederland 2 (sorry expats!) de zesdelige serie over het Molenerfgoed van Nederland uit.
Een programma naar een idee van mijn lief dat bijna 2 jaar geleden is ontstaan en waaraan hij met hart en ziel heeft gewerkt is dan eindelijk te zien voor het grote publiek. En iedereen moet kijken! Want het is geweldig. Ik heb aflevering 1 inmiddels een keer of 8 gezien en ik vind het prachtig. Ik kan niet wachten tot de volgende aflevering!!!

Natuurlijk heeft hij het niet in zijn eentje gedaan maar samen met zijn goede vriend John. Samen hebben ze deze productie van de grond getrokken en ik ben zo trots op ze. Het resultaat is indrukwekkend: goed verhaal, prachtige beelden, interessante deskundigen, ontroerende portretten en een pleidooi voor het behoud van niet alleen de molens maar ook de daarbij behorende ambachten. En een antwoord op de vraag waarom de molen nou zo typisch Hollands is.
Ik zou het wel van de daken willen schreeuwen: Kom dat zien, kom dat zien!

voor meer informatie zie ook: Werken met Wind en Water

Jarig!

2007-08-09T00:05:00.000+02:00

Er is er een jarig vandaag, hoera, hoera, dat kun je wel zien dat is Huib!

Ruim 12 jaar is deze lieve man mijn vriendje en hij is de beste vader die een dochtertje zich maar kan wensen; lief en leed delen we met elkaar. Hij is slim, grappig, zorgzaam en lief. En hij werkt zo hard! Maar op deze foto, genomen in de Fens in Engeland afgelopen voorjaar, ziet hij er content uit. Dat komt omdat hij net een "Jacked Potato" heeft verorberd en zit te genieten van een Forster, of zo.
Vandaag is het feest en ga ik hem lekker verwennen, want mijn lief viert vandaag zijn 45ste zomer!

Cars

2007-08-06T11:44:00.000+02:00

De eerste avond in La Garriga werd op het plein voor de kerk een film vertoond. Een groot scherm was opgehangen aan de voorgevel van het Ajuntament en houten klapstoeltjes waren in rijen opgesteld. Om tien uur begon de film en natuurlijk konden we dat niet missen. Ouders zaten op de terrasjes eromheen te eten en te drinken terwijl de kinderen met popcorn zaten te kijken naar Cars. In de warme zomeravond konden we genieten van een disneyfilm in het Catalaans, maar dat kon de pret niet drukken!

De sfeer, de drukte en het geroezemoes deed me denken aan een oude Italiaanse zwart/wit film die vertelt over een rondtrekkende bioscoop in het vooroorlogse. Ik heb hem jaren geleden gezien, weet niet meer hoe die heet en door wie die gemaakt is, maar die avond met mama en Sofia op een klapstoeltje in de buitenlucht voor een groot scherm deed me denken aan vervlogen tijden uit de mediterranee. Eventjes was het of we zelf in die film zaten.

Amsterdam

2007-07-31T10:35:00.001+02:00

De twee weken zijn voorbij gevlogen met lekker spelletjes doen met oma, Angela, Dilip, zwemmen en spelen met vriendjes uit de straat, leuke uitstapjes maken naar Vic, Barcelona en een oude molen in Centelles, bezoek van mijn schoonzus, haar man en jongste. Heerlijk weer, goed eten (ja, biologische groenten uit de tuin van Dilip) en fijn gezelschap. Het was fijn om bij elkaar te zijn en daar moeten we het weer een jaar meedoen.
Amsterdam, stad gebouwd op palen. Al meer dan 17 jaar de plaats waar mijn huis staat. We zijn weer terug.

Barcelona

2007-07-11T10:12:00.000+02:00

Vandaag is het zover: we gaan op reis. Met we bedoel ik in dit geval Sofia en mijzelf omdat Huib niet mee kan. Hij moet helaas thuis blijven vanwege werk.

Al mijn hele leven kom ik regelmatig in Barcelona. Vroeger gingen we slenteren over de Rambla de Flores, klauterden we op het schip van Columbus en aten we verse sardientjes in de haven. Als het te warm werd zochten we toevlucht in de koele straten van de Barri Gotic en staken een kaarsje aan bij de Christus van Lepanto in de Kathedraal. Of we brachten een bezoekje aan Floquet. Tja, in die tijd was Barcelona nog niet een trekpleister voor toeristen maar was het gewoon een dagje uit voor ons. Meestal waren we in de zomer bij mijn familie en zes weken zwemmen en spelen gaat ook vervelen dus soms gingen we erop uit.
In al die jaren is de stad veranderd, mooier, drukker en groter geworden. Maar nog steeds heeft ze op mij een magische aantrekkingskracht. Het mooiste vind ik haar als je haar ziet vanuit de lucht. Wanneer je over zee komt aanvliegen, zie je haar liggen in al haar schoonheid, verspreid over zeven bergen, schitterend in de zon (en smog, hahaha). Dan voel ik me thuis.

Thuis vanwege al die herinneringen aan vroeger toen we samen met papa en mama door de stad slenterden, herinneringen aan een zorgeloze jeugd met eindeloos mooi weer, lekker eten en een overvloed aan fruit en ijs. Wat wil een kind nog meer.
Vandaag gaan we naar de mooiste stad ter wereld. Gelukkig maar, want twee weken zonder Huib vinden we eigenlijk helemaal niet gezellig.

Gibraltar

2007-06-29T20:27:00.000+02:00

Het raakpunt van twee werelden, Afrika en Europa. De plaats waar Noord en Zuid elkaar ontmoeten. Waar verschillende generaties en culturen bij elkaar komen. Daar waar muziek een symbool is van dit kruispunt.
Dat is de boodschap die Abd el Malik in zijn tweede solo album wil uitdragen. Geboren in Parijs, opgegroeid in Brazzaville, Congo en de banlieu van Straatsburg heeft deze rapper het leven geleid waar menig mens hopeloos van wordt; jeugdige drugsdealers, verslaafden, bende-oorlogen, religieus fanatisme en verder alle andere ellende die bij armoede en verpauperde wijken hoort.
Toch gaat hij filosofie en oude talen studeren aan de universiteit. Hij ontdekt het soefisme, zweert het extremisme en geweld af en richt zich op een vreedzaam samenleven. Tegelijkertijd richt hij een rapgroepje op: NAP (New African Poets).

Abd al Malik put uit zijn jeugdervaringen maar hij heeft besloten zijn leven er niet door te laten beheersen. Hij is niet weer de zoveelste rapper die rijk wil worden door het 'gangsta life' te idealiseren. Deze rapper, met zijn wortels in Afrika, heeft de vruchten geplukt van het franse onderwijs en de franse cultuur.
"The aesthetic should always serve a moral purpose, it's what's called artistic responsibility. The French writer Albert Camus and philosopher Jean-Paul Sartre followed this idea, and I want to do the same." (citaat uit een BBC artikel van 19 mei jl.)

Achter de liedjes over kleine criminaliteit en vervreemding schuilt een morele boodschap: Ook al leven sommige mensen zo, we moeten niet vergeten hen te zien als mensen. Het gaat erom samen te leven, vastbesloten voor de komende jaren, als een boom die rekening moet houden met al zijn wortels. Doen we dat niet zal de boom zure vruchten dragen en zullen we verdwijnen.

Ondertussen maakt hij mooie rap, soms melodieus, soms poezie, maar altijd cool. Sofia is er helemaal weg van. Ze playbackt op 'Adam et Eve' declameert mee met ' Soldat de Plomb' en krijgt er geen genoeg van. Huib luistert er steeds vaker naar, maar zijn frans wordt er niet beter van, helaas.

Live Free, buy a Mac

2007-06-26T10:20:00.000+02:00

De laatste tijd zit ik veel op het net op zoek naar een leuke nieuwe baan. Maar soms is het ook tijd om even iets leuks te doen. Een oude hobby van mij is om apple trailers te kijken. Laatst was er maar een nieuwe geplaatst; Live Free or Die Hard
Ja, je raadt het al, de nieuwe van Bruce - hey Bruce, how ya doin' Bruce. Omdat ik toch wel even wilde kijken welke absurde stunts Bruce ons dit keer weer laat zien, heb ik de trailer gekeken. Doe maar, is best leuk, klik maar hier.

Toen ik de trailer voor het eerst zat te kijken, leek het me dat ik naast Bruce een bekend gezicht zag. Toen ik nog een keer beter keek zag ik tot mijn grote verbazing dat het een heel bekend gezicht was, namelijk dat van Justin Long. Nu zullen jullie zeggen, wie is in godsnaam Justin Long? Wel, Justin is de Mac in de Get a Mac reclame van Apple. Grappige kleine filmpjes waarin de coole Mac beter uit de doos komt dan een sukkelige PC. PC wordt trouwens gespeeld door een zekere John Hodgman. Volgens imdb.com speelt Hodgman een PC in de commercials, maar is hij in het echte leven een Mac user. Aren't we all!

Eindelijk

2007-06-21T18:57:00.000+02:00

Daar ben ik weer. Het is al ruim een maand geleden dat ik mijn laatste post heb gepubliceerd dus ruimschoots tijd voor iets nieuws, nietwaar? Sinds ik niet meer werk heb ik het zo druk met van alles en nog wat; natuurlijk gewoon het huishouden enzo, solliciteren en achterstallige administratie, maar ook het aanhalen en onderhouden van vriendschapsbanden. In maart en april zat ik niet zo lekker in mijn vel en heb dan ook niet veel van me laten horen. Nu ben ik afgelopen week bezig geweest met een paar drafts maar om technische redenen (mijn webspace was vol) heb ik ze nog niet kunnen plaatsen. Maar dat gaat snel komen.
Gelukkig voel ik me weer een stuk beter, jippie!

Beagle

2007-05-16T15:09:00.000+02:00

De universiteit van Cambridge heeft via het Darwin Correspondence project- een project dat al meer dan 30 jaar loopt, ervoor gezorgd dat meer dan 5.000 brieven geschreven aan en door Darwin vanaf morgen online te lezen zijn.

Dr. Alison Pearn, co-manager van het project, zegt dat wat de brieven zo bijzonder maakt is dat het persoonlijke met het wetenschappelijke verenigd is;
"I think the human side is what is arresting about the letters," she said. "There is such an interesting and exciting mixture of very cutting-edge science and very personal revelations about his life and family."

In de correspondentie bevindt zich ook de briefwisseling tussen Alfred Russel Wallace, een vakgenoot die tot dezelfde beroemde conclusie kwam, en Darwin. Beiden deden dat onafhankelijk van elkaar terwijl ze andere gebieden bestudeerden. In de brief aan Wallace schrijft Darwin dat hij het heel uitzonderlijk vindt, iets dat zelden voorkomt in de wetenschap, dat zij beiden onafhankelijk van elkaar tot dezelfde standpunten zijn gekomen want: "it is lamentable how each man draws his own different conclusions from the very same fact."

Ik ben reuze benieuwd naar deze site, ga er beslist een keertje langs. De Beagle is aan een nieuwe reis begonnen, niet langs de kusten van het Zuidelijke Amerika en Patagonie maar over de golven van het wereld wijde web!

Bron: BBC news

Eerste les

2007-05-14T10:34:00.000+02:00

Tijdens de inauguratie van the Edge als eredoctor van Berklee, zie post hieronder, richtte de nieuwe buitengewoon hoogleraar zich tot de studenten met de volgende woorden:

"The thing I want to say is collaborate. Collaborating with talented people is not easy, but it's the way to really shine – you shine brighter if you are working with really great people. The important thing in the end is not that you are proved right every time, the important thing is that the music is the best that it can be. I want to wish you all that you would find your own voice. But if you are so disposed that you would find collaborators to work with, that you would shine as you could never shine on your own."

Een wijze les die zich niet beperkt tot het maken van muziek, eigenlijk meer een levensles.

Via technorati vond ik een link van een andere weblogger die foto's heeft van de uitreiking. Als je hier klikt dan kun je zelf kijken.

Doctor Edge

2007-05-12T22:02:00.000+02:00

Als het goed is heb ik een scoop en heeft The Edge vandaag inmiddels een eredoctoraat gekregen van het meest voorname conservatorium (voor Jazz mensen dan, zie Huib's Blog) in de VS.

Volgens de aankondiging van de inauguratie is vooral het gitaarspel van David Evans bepalend voor het onmiskenbare geluid van U2. Ik echo, echo, echo...:

"Guitarist with Irish rock band U2, the Edge is one of the most influential guitar players of his generation. His crystalline minimalist guitar playing, often making use of repeat echo, is the hallmark of U2's music, and one of the most original and distinctive guitar styles in rock 'n' roll history. One of the best live acts in the world, U2 has toured the globe countless times. They have released 14 studio albums and won numerous awards, including 22 Grammy Awards. One of the principal songwriters of U2, the Edge has also written extensively for other projects, often in collaboration with U2's Bono, including music for movies such as Gangs of New York and GoldenEye; for the animated Batman TV series; and for the Royal Shakespeare Company's stage adaptation of A Clockwork Orange. In 2005, the Edge cofounded Music Rising, a charity initiative that provides musical instruments for the musicians, schools, and churches of the Gulf Region." (Berklee College of Music)

Vanaf vandaag is hij niet alleen een popster met vele nummer een hits mede van zijn hand, maar ook een hoogleraar in de muziek. Van zo'n leraar wil ik ook wel gitaar leren spelen!

PS: de foto's zijn gemaakt door Huib tijdens het concert in de Amsterdam Arena twee jaar geleden.

Verjaardag

2007-05-10T11:49:00.000+02:00

79 jaar geleden schonk mijn oma het leven aan haar derde kind, een jongetje. Het kindje groeide op met zijn zusjes op de boerderij van mijn grootouders in de buurt van Barcelona. Het was een vrolijke jeugd totdat mijn opa met paard en wagen verongelukte. Niet lang daarna brak de burgeroorlog uit. De strijd was hevig en ook het dorp van mijn vader werd gebombardeerd. Mijn oma raakte alles kwijt. De kinderen werden bij familie ondergebracht omdat ze moest gaan werken. Ze maakte schoon, hielp bij de oogst van druiven en andere gewassen. Er werd hard gewerkt in deze moeilijke tijd van honger en armoede. Mijn vader was bij een oom en tante op hun boerderij ondergebracht. Daar moest hij allerlei karweitjes opknappen en als hij het niet goed deed werd hij geslagen. Mijn papa was toen een jaar of 9. Na de oorlog woonden mijn oma, tantes en vader weer bij elkaar in een klein huisje aan de hoofdstraat. Ze hadden het niet breed en allemaal moesten ze hun steentje bijdragen aan het huishouden. Mijn vader werkte als knechtje op verschillende boerderijen in de omgeving. Daar heeft hij veel geleerd over de verzorging van dieren en planten.
Hij groeide op tot een sterke man. Eigenzinnig, nieuwsgierig, attent en bedachtzaam. Hij had een rotsvast vertrouwen in God, die de wereld zo mooi had gemaakt. En dus besloot hij om de wereld wat beter te leren kennen en trok naar andere streken. Niet in de laatste plaats omdat daar ook beter betaald werd, want armoede was er nog steeds.
Deze positieve houding en het vertrouwen in de goedheid van de mens kenmerkten mijn vader. Zijn belangstelling voor nieuwe culturen en andere mensen maakte dat hij een wereldburger 'avant la lettre' genoemd kan worden. Hij had een bonte verzameling van vrienden die van her en der kwamen. Hij benadrukte altijd respect te hebben voor anderen zonder je eigen waarde te verliezen. 'Elke cultuur heeft zijn eigen schoonheid', zei hij vaak. 'Maar wees trouw aan jezelf en waar je vandaan komt. Pas als je je eigen wortels goed kent ben je instaat om andere te begrijpen.' Ook zei hij vaak: 'Leer maar Spaans geen Catalaans want Spaans spreken ze over de hele wereld, Catalaans alleen in Catalunya.' Hij wilde voor mijn zus en mij dat we het beter zouden krijgen dan hij. Hij wilde dat we de wereld zouden zien en zouden kunnen leven en werken waar we maar wilden.

Vandaag is een vrolijke dag. Want vandaag vieren we de verjaardag van mijn papa. Dit jaar zou hij 79 zijn geworden, wat een prachtige leeftijd, nietwaar mama?

Zusje

2007-05-02T11:20:00.000+02:00

Ja, ze is hier. Eindelijk. We verheugden ons er al maanden op en deze week is het dan zover; mijn zusje logeert bij ons. Ze is voor het eerst sinds ze 3 jaar geleden naar Spanje is verhuisd weer in Nederland. Wel even wennen voor haar, maar goed. Het is gezellig en we kletsen heel wat af. Ze heeft het behoorlijk druk want iedereen wil haar zien, spreken en verwennen. Gelukkig maar. Ik geniet nog maar een paar dagen van haar en dan gaat ze weer terug naar Dilip en mama. Dan is het weer wachten tot de zomer voor we elkaar weer zien.

the Chosen

2007-04-23T14:03:00.000+02:00

Jaren geleden, toen ik nog in G4B zat, de middelbare school dus, moest ik net als velen voor en na mij, lezen voor de 'boekenlijst'. Van mijn docent engels kregen we een lijst van auteurs die de engelse litteratuur vertegenwoordigden. Op die lijst stond ook Chaim Potok.
Moe van het feit dat iedereen Catcher in the Rye las besloot ik iets anders te doen en las in plaats daarvan the Chosen.
Het is een 'coming of age' boek waarin het vinden van de eigen weg door adolescenten wordt beschreven. De details die dit verhaal interessant maken is de tegenstelling tussen 'modern' en 'diep religieus' en de constante strijd tussen deze twee. Ook is de vader vs zoon relatie van belang. De vader van de hassidische hoofdpersoon, Danny, praat niet meer met hem sinds hij een klein kind was. Na jaren van vriendschap tussen Danny en Reuven wordt hen de omgang verboden vanwege de zionistische activiteiten van de vader van Reuven. Dan ervaart ook hij hoe het voelt om afgesloten te zijn van je dierbaren. De pijn en eenzaamheid die dat met zich meebrengt. Maar die tegelijkertijd compassie leert.
Het citaat van Peter Twigt in zijn comment op mijn post van Darfur komt uit dit boek. Onverschilligheid is erger dan haat.
Ik kan me herinneren diep geraakt te zijn door dit verhaal; ik heb het verslonden en ben meteen naar de biep gegaan om het vervolg: the Promise te lezen.
Ik denk dat het tijd wordt om ze weer eens uit de kast te pakken. Mooie boeken kun je altijd herlezen, nietwaar?

PS: nog maar 4 dagen...

Verweerschrift

2007-04-17T13:26:00.000+02:00

In de geest van de wet op het goede werkgever/werknemerschap is de inhoud van dit poststuk verwijderd.
Commentaren op deze mededeling zullen eveneens worden verwijderd.

Darfur

2007-04-16T13:02:00.000+02:00

Terwijl ik even zat te browsen voor nieuws stuitte ik op dit item van de BBC. Het is een fotoserie gemaakt door Don McCullin in Darfur.
De foto's spreken voor zich, de teksten vertellen de context.

Weer vraag ik me af waarom de rest van de wereld langs de kant blijft staan en niets doet aan deze moeilijke situatie. Onze goede oude minister voor Ontwikkelingsamenwerking Pronk heeft in zijn tijd als minister en later als speciaal gezant van de VN regelmatig aandacht gevraagd voor de situatie. Zijn enige beloning is dat hij door de zittende regering van Sudan het land uit is gezet. En wat doen wij? Niets, helemaal niets.
Wanhopig wordt ik ervan. Zoveel ellende op een plek en niemand lijkt het ook maar iets te kunnen schelen. Ik wou dat er olie zat in Darfur. Dan kwam de Bush Administration wel in actie om de westerse normen en waarden (lees: belangen) te verdedigen.
Nu moeten de Sudanezen het doen met een druppel op de gloeiende plaat van de NGO's die proberen de pijn te verzachten. Al dat leed verdient het om bij stil te staan en je te realiseren in welk een bevoorrechte maatschappij we leven. Een samenleving waarin gelijke rechten en vrijheid voorop staan. Wel een samenleving waarin we niet moeten vergeten dat er zo nu en dan voor gevochten moet worden om die rechten en vrijheid te behouden.

Vers van de Pers

2007-04-03T11:20:00.000+02:00

In de geest van de wet op het goede werkgever/werknemerschap is de inhoud van dit poststuk verwijderd.
Commentaren op deze mededeling zullen eveneens worden verwijderd.

Jarig!

2007-04-02T16:06:00.000+02:00

Vandaag is mijn lieve vriendin Marjolein jarig. 34 lentes dartelt zij nu door de wereld.
Ik ken haar al zo'n vijftien jaar, sinds onze studententijd. Ze is een hardwerkende, lieve, vrolijke, energieke, nuchtere en optimistische Zeeuwse. Zo iemand die ook altijd klaar voor je staat. Maar de afgelopen tijd heeft ze het nogal zwaar. Trubbels met de gezondheid van haarzelf en haar jonge gezinnetje. Je mag wel zeggen dat de veerkracht zwaar op de proef wordt gesteld. Ik hoop dat we haar en haar gezinnetje kunnen helpen. In ieder geval wilde ik deze dag niet ongemerkt voorbij laten gaan. Vandaar een digitaal bloemetje voor haar en de wens dat 2007 toch een mooier jaar zal worden dan het nu lijkt te zijn.
Proficiat meid en drie dikke knuffels van Huib, Sofia en mijzelf!

Droevig

2007-03-20T22:24:00.000+01:00

We zijn heel droevig. Mijn lieve schoonvader is overleden.

De Trompetter

2007-02-17T11:20:00.000+01:00

Sofia is een boek aan het lezen over de jonge Michiel de Ruyter. In 1623 beleeft deze als zestienjarige een spannend avontuur als het schip, de Honte, waar hij op vaart door de Spanjolen wordt gekaapt. Samen met drie kameraden ontsnapt hij uit de gevangenis in Noord-Spanje en reist hij dwars door Frankrijk pal noord terug naar Zeeland. In die tijd was Nederland in opstand gekomen tegen de koning van Spanje en de Hertog van Alva in het bijzonder. De meeste van ons kennen die periode als de "Tachtigjarige Oorlog'. Het is een spannend kinderboek maar zeker niet kinderachtig. Het vertelt over een kleurrijke periode aan het begin van onze roemrijke 'Gouden Eeuw' die een fundament werd van onze Republiek. Als eerste moderne staat in Europa werden de Provincieen der Nederlanden bestuurd door ambtenaren, niet door een koningshuis. Helaas hebben wij die sublieme staat van gelukzaligheid moeten laten vallen in de nasleep van de Napoleontische Oorlogen. De Engelsen, die immers gewonnen hadden, namen het zekere voor het onzekere en wilden overal in Europa de monarchie als bestuursvorm. De Fransen hadden meer ruggegraat dan de Hollanders en daarom hebben zij nu wel een Republiek en is Nederland verworden tot een parlementaire monarchie. Een gotspe, als je het mij vraagt.
Maar goed, daar hadden we het niet over.

Met deze bijzondere periode in de Nederlandse geschiedenis associeer ik altijd een van de klassiekers van Rob de Nijs: Jan Klaassen, de trompetter! Wie kent het liedje nou niet? Op de site van Rob de Nijs las ik dat dit liedje zijn eerste come-back inluidde; en er zouden nog vele volgen...

Een fragment van het liedje tref je hier aan.

De brilliante tekst van Lennaert Nijgh heeft op mijn geheugen ook een onuitwisbare indruk gemaakt:
"Hij had geen geld en hij was geen held en hij hield niet van het krijgsgeweld
Maar trompetter was hij wel in hart en ziel "

Die Jan Klaassen is niet zo maar iemand; hij komt zelfs voor in de archieven van onze stad. De kibbelpartijen met zijn vrouw Katrien hebben een onuitwisbare indruk gemaakt op de protocollen van de kerkenraad, waar zij tot de orde zijn geroepen in 1706. Wellicht hebben deze twee mensen model gestaan voor de poppenkast verhalen van Jan Klaassen en Katrien.

Voor mensen van mijn generatie is die poppenkast onvergetelijk in beeld gebracht in de "Film van Ome Willem". Een van de favorieten uit mijn jeugd. Deze vuist op deze vuist heb ik zelfs nog met Sofia gedaan en ook zij lacht om de broodjes met poep! Ze zegt dan ook regelmatig dat ik een Cacalaan ben en geen Catalaan.
Ik kan me trouwens ook nog herinneren dat Ome Willem een optreden gaf in de Stadsschouwburg van Sittard en dat ik daar als klein meisje met mijn mama en zusje naar toe ben geweest. Reuze spannend!

Jan Klaasen was trompetter in het leger van de Prins
Hij marcheerde van Den Helder tot Den Briel
Hij had geen geld en hij was geen held en hij hield niet van het krijgsgeweld
Maar trompetter was hij wel in hart en ziel

Het leger sloeg z'n tenten op voor Alkmaar in 't veld
En zolang geen vijand zich liet zien was iedereen een held
De kroeg werd als strategisch punt door 't hoofdkwartier bezet
De officieren brulden:"Jan, kom speel op je trompet!"
Ze werden wakker in de goot in de morgen kil en koud
Maar Jan Klaasen sliep in de armen van de dochter van de schout

De Prins sprak op inspectie tot de majoor van de compagnie
"Ik zag hier alle stukken wel van mijn artillerie.
Ja, zelfs dat kleine in uw kraag en dat blonde in uw bed.
Maar waar zit dat stuk ongeluk van een Jan met z'n trompet
En niemand die Jan Klaasen zag die bij de stadspoort zat
En honderd liedjes speelde voor de kinderen van de stad

Jan Klaasen zei:"Vaarwel mijn lief, ik zie je volgend jaar.
Wanneer de lente terugkomt dan zijn wij weer bij elkaar."
De winter ging, de zomer kwam, de oorlog was voorbij
Maar het leger is nooit teruggekeerd van de Mokerhei
Geen mens die van Jan Klaasen ooit iets teruggevonden heeft
Maar alle kinderen kennen hem; hij is niet dood, hij leeft!

Hij had geen geld en hij was geen held en hij hield niet van het krijgsgeweld
Maar trompetter was hij wel in hart en ziel.
Lennaert Nijgh

De Slag bij de Moockerheijde langs de Maas bij Mook op 14 april 1574 werd een grote nederlaag voor Willem van Oranje. De prins verloor er een leger van 5500 man voetvolk en 2600 ruiterij tegen een Spaans leger van 5000 man infanterie en 800 man cavalerie. De Spaanse troepen zouden een gemakkelijke overwinning hebben behaald doordat de huurtroepen reeds lang niet betaald waren. Zij deserteerden en masse onder het roepen van "geld, geld!". De twee aanvoerders Lodewijk en Hendrik, gebroeders en beiden graven van Nassau, sneuvelden samen met ongeveer 3000 man uit het leger. Aan Spaanse zijde vielen 150 man. (Vrij strakke parafrase van een Wikipedia Artikel). Misschien is de trompetter nog gevlucht samen met de woedende schuldeisers van de prins? "Geld, geld"!" Hij had toch geen geld en hield toch niet van het krijgsgeweld? Hij is niet dood, hij leeft!

Salaam e Ishq

2007-02-16T16:02:00.000+01:00

Sinds Pathe Arena regelmatig nieuwe Bollywoodfilms op het menu heeft staan, zie ik meer films uit Mumbai dan uit LA. De laatste was Salaam e Ishq. Een feel good movie in de stijl van Love Actually maar dan met masala.
Dat er vele vormen van liefde zijn wordt aan de hand van zes paren verteld.
Het getrouwde paar, gezin, werk, suburbia, ingeslapen, wordt ruw wakker geschud door het midlife crisis gedrag van de man;
Een man probeert wanhopig zijn vrouw te laten herinneren hoe gelukkig ze waren voordat ze een ernstig treinongeluk kreeg. Ze herinnert zich niets meer maar toch is de liefde er nog;
Een filmsterretje dat uit liefde voor zichzelf en voor media-exposure een relatie verzint. Als die fantasie vriend belichaamd wordt verandert er veel...;
Een pas getrouwd stelletje dat wanhopig probeert de huwelijksnacht te consumeren wordt geplaagd door ongeluk;
Een taxichauffeur die de liefde van zijn leven dwars door India rijdt omdat zij achter haar liefde aanreist;
De eeuwige vrijgezel die er alles aan doet om onder zijn naderende huwelijk uit te komen. Als dat dan gelukt is, realiseert hij zich al vrij snel dat het leven toch wel heel erg saai is zonder zijn vriendinnetje.

De film duurt zelfs voor Bollywood begrippen erg lang, maar is geen moment saai of vervelend. Het zit barstensvol humor, muziek, dans en ontroering.
Kortom, best een film die ik wel eens vaker zou willen zien.

Papa

2007-02-06T06:40:00.000+01:00

Ik weet nog goed hoe blij mijn papa was toen Sofia geboren was. Zo'n klein wondertje vond hij prachtig. Maar dat kleine vond hij wel een beetje eng. Het was natuurlijk al heel lang geleden dat hij zelf voor zo'n klein ding had gezorgd; mijn zus en ik waren immers al jaren volwassen. Ik vond echter dat hij zijn eerste kleinkind toch moest vasthouden, dus hebben we hem op de bank in de woonkamer geinstalleerd met kussens links en rechts van hem. Gelukkig liet hij zich overtuigen en niet lang daarna zat hij zijn kleine 'patufet' te knuffelen. Sofia vond alles best, die sliep lekker door. Die eerste maand zagen mijn ouders Sofia elke dag, totdat ze terug moesten naar huis.

Regelmatig stuurden we foto's en kletsten we over ditjes en datjes door te telefoon. Wat waren papa en mama blij toen ze ons in oktober zagen. Sofia was inmiddels 10 maanden. Ze was ontzettend ondeugend, scharrelde door het huis van opa en oma en rangschikte alle fruit en groente uit de mandjes andersom. Voor haar fruithapje installeerde mijn vader haar midden op de eettafel en deden ze spelletjes met elke hap. Papa vond het prachtig.
Samen hebben we haar eerste schoentjes gekocht, blauwe met een rood en groen hartje op de zijkant. Vervolgens liepen ze trots met hun kleinkind te wandelen over de Passeig. Daar heb ik wel een paar foto's van die ik later zal plaatsen (we leefden toen in een minder digitaal tijdperk)

Helaas werd papa een paar maanden later heel erg ziek, alweer. Ik was net twee weken met Sofia bij ze geweest en in die periode liep mijn vader iedere dag naar de huisarts. Hij voelde zich niet goed, had allerlei klachten en vanalles werd getest maar de dokter kon niets vinden.

Uiteindelijk werd hij opgenomen in het ziekenhuis. Daar deelde hij de kamer met een naamgenoot, Josep Arenas. In die kleine twee weken dat ze daar samen lagen is een diepe vriendschap ontstaan die tot op de dag van vandaag wordt ervaren.
Tijdens zijn ziekbed spraken en zagen ze elkaar regelmatig. Mijn vader had veel steun aan Josep en Elo. Tot op de dag van vandaag bellen ze mijn mama op om haar, samen met mijn zus en Dilip, uit te nodigen bij hun thuis te komen eten. Dan is het gezellig, wordt er lekker gegeten en gedronken, en gepraat over het leven.
Het heeft mij altijd geimponeerd hoe mijn papa in staat was om vriendschappen te sluiten.

Helaas werd mijn papa niet beter, die laatste week is in mijn geheugen gegrift. Zelfs toen hij wist dat de strijd gestreden was heeft hij niet opgegeven totdat iedereen bij hem was.
Mijn zus was in Nederland en mijn tante zat op Mallorca. Toen hij voelde dat het einde daar was heeft hij eenvoudigweg gevraagd of ze wilden komen. Gelukkig kon mama de ernst van de situatie overbrengen en binnen een dag was iedereen er. Papa was blij dat hij hen zag. Maar 's nachts ging het steeds slechter met hem. Mama en ik waakten bij hem, dat deden we al een paar dagen. De hele nacht vocht mijn vader, maar in de ochtend was het genoeg. Snel belde ik mijn zus en zei dat ze moest komen. Binnen een uur stond de hele familie en al zijn vrienden om zijn bed. De zon brak door en mijn papa ging weg.

Zijn milde karakter, zijn attentheid, dienstbaarheid en humor. Die mis ik het meest. Mijn papa had zoveel liefde voor ons. Hij was een wijze man met geduld, heel rustig, ontzettend volhardend en soms een beetje koppig.
Vandaag is het alweer 8 jaar geleden dat hij is weggegaan en ik mis hem ontzettend. Vaak denk ik aan hem en wat hij van bepaalde gebeurtenissen zou vinden, grapjes, de tuin van Dilip, Sofia etc. Dan denk ik aan hem, zittend op een wolkje met mijn schoonmoeder, en hoop ik dat ze samen daarboven af en toe, onder het genot van een glaasje, naar beneden kijken en ons leven zien.

Zicht

2007-02-04T17:15:00.000+01:00

Het zal de meeste Raam gebruikers niet ontgaan zijn; deze week heeft Microsoft eindelijk na zes lange jaren een 'nieuw' besturingssysteem gelanceerd. John heeft daar ook al een leuke post over geplaatst. In het NRC Handelsbald van afgelopen woensdag schopten Fokke en Sukke met gemak tegen het zwakke been van de software gigant.

Het commentaar van Fokke & Sukke vind ik persoonlijk errug grappig en to the point; Microsoft loopt, zoals gewoonlijk, lichtjaren achter op de Macintosh familie.

En ja, Ik wil ook een iPhone!!!

Legion d'Honneur

2007-01-28T11:21:00.000+01:00

Op twaalf oktober van het vorige jaar maakte de BBC al bekend dat 'Bollywood legende' Amitabh Bachchan geeerd zou worden met de hoogste Franse onderscheiding voor burgers vanwege "... zijn bijdrage aan de Indiase en Internationale cultuur".

Gisteren heeft de uitreiking van het lintje plaatsgevonden op de Franse ambassade in Delhi. Volgens bollywood.celebden.com was de gehele familie Bachchan bij de uitreiking aanwezig, inclusief Aishwarya Rai, de verloofde van Abishek.
Amitabh brak door in de jaren 70 met films als Saat Hindustani, Lawaris, Sholay en Don. De laatste jaren heeft Amitabh ook niet stil gezeten. Hij speelde in veel films zoals K3G, Mohabbatein, Veer-Zaara, Bunty aur Babli, Black en Baabul. Binnenkort komt zijn nieuwste film uit: Eklavya. Hierin speelt hij een koninklijke bodyguard in roerige tijden in Rajastan. Ben reuze benieuwd!

Ja, een heuse Bollywood newsflash op mijn blog!

Guru

2007-01-26T21:00:00.000+01:00

Gurukant Desai (Abishek Bachchan) groeit op in een klein Indiaas dorpje. Zijn vader is wiskundeleraar op de plaatselijke school. Na het behalen van zijn diploma gaat hij naar een oom die in Istanbul werkt. Daar brengt hij een paar jaar door met werken, leren en genieten. Hij werkt hard, maakt promotie maar wijst dat af. Hij wil geen stropdas dragen. Hij wil terug naar huis, naar het dorpje in India. Wat hij eigenlijk wil is zijn eigen bedrijf opzetten, hij wil niet voor iemand werken. Hij gaat naar Mumbai en begint zijn eigen handel in textiel. Maar eerst moet hij zijn plek veroveren.

De film verhaalt over het leven en de werken van deze man. Het gaat over tradities, sociale immobiliteit, corruptie, liefde, vriendschap en rechtvaardigheid. Mooie thema's maar helaas is het de regiseur niet gelukt om in de drie uur die deze film duurt het juiste ritme te vinden. En dat is wel jammer want het verhaal is mooi, de acteurs zijn goed, de set-dressing is prachtig, de muziek is van A.R. Rahman, geweldig dus. Alleen duurt het zo lang en dan lijkt het einde een beetje afgeraffeld te worden. Door het slechte ritme in de film wordt deze saai en ongeloofwaardig. Best wel jammer als je bedenkt dat iedereen er zo hard aan heeft gewerkt. Ik vond het dus een beetje tegenvallen. Jammer.

35

2007-01-21T15:18:00.000+01:00

Ja, inderdaad. Ik ben gisteren 35 geworden. Het bleek een nogal ongewone dag te zijn.
In de ochtend gingen we al vroeg op pad om een molen in Alkmaar te filmen. Dat is op zich niet zo bijzonder, dat doen we wel vaker op een zaterdag. Onderweg naar de Viaan hadden we flinke tegenwind. Later vertelde de molenaar ons dat het wel windkracht 7 tot 8 was. Mmm, lekker windje dus.

Huib en John gingen aan het werk. Marieke en ik speelden met de figuranten. Ja, inderdaad, dat is een duur woord voor 'onze kinderen'. Hahaha! Na een poosje moesten de kleintjes aan het werk. 'Kinderarbeid' riep de mijne.
Nou, dat viel gelukkig mee. Ze hoefden alleen maar te kijken naar de molenaar die de vlag hijste en dan te juichen. John en Huib legden alles vast.
Ondertussen had de molenaarsvrouw de koffie klaar. Verkleumd gingen we naar binnen en genoten van een straffe bak met koek en ander lekkers. Niet slecht dus.
Toen de heren klaar waren en alles ingepakt was, gingen we weer op huis aan. Nog steeds waaide het erg hard en had mijn zwaarbeladen auto het moeilijk met op tempo komen. Toen we bijna thuis waren gebeurde het.

Bij de rotonde aan het eind van de afslag moest ik stoppen voor het verkeer. Daarna wilde hij niet meer optrekken. Langzaam kroop mijn knipperende volvo vooruit.
Bij een veilige parkeerhaven maar meteen de ANWB gebeld. Gelukkig arriveerde die snel.
'Ah, ik ruik het al; heeft u op de handrem gereden?' Nee, dat had ik wel gemerkt. 'Oh, dan is het wat ernstiger; de koppeling en de versnelling. Nee, daar kan ik niets aan doen. Ik zal regelen dat u wordt weggesleept.
'Oh nee! Oh ja!
En daar stond ik dan; Zaterdagmiddag, een uur of wat voor er visite zou komen met pech langs de weg.

John belde een zieke Wendy, die snel in de auto is gestapt om de gestrande reizigers en hun spullen naar huis te brengen. Fijn hoor Wendy, dank je wel!
Sofia wilde eerst ook wel mee, maar op het laatst bedacht ze zich. Ze vond het zo zielig dat ik dan op mijn verjaardag in mijn eentje heel ongezellig moest wachten op de sleepwagen. Lief he! Gelukkig duurde dat wachten niet zo lang; dat kwam zeker door het gezelschap!

Toch duurde alles iets langer dan verwacht en prompt belde Huib mij dat de eerste visite al was gearriveerd. Terwijl er op mijn komst gewacht werd hebben mijn nichtje en haar lieve man mijn keuken opgeruimd, thee en koffie gezet en mij vreselijk verwend toen ik eindelijk thuis kwam. Wat een schatten!
Langzamerhand druppelde er meer visite binnen. En terwijl Huib boven hard aan het werk was om een deadline te halen, kookten we beneden met zijn allen een heerlijke maaltijd: kikkererwtensoep met broodjes vooraf, tortiglione met venkel, paprika en tomaat uit de oven en koffie met appeltaart toe. Mmm, dat was heerlijk.
Na het eten kreeg ik eindelijk de rust om met iedereen een beetje te praten en de cadeautjes uit te pakken. Wat ben ik weer verwend dit jaar, dank jullie wel allemaal!
En zo werd het toch nog een leuke avond. En gelukkig maar, want een verjaardag die in de soep dreigt te lopen, daar kun je maar beter soep van koken!

Maandagmorgen op Woensdag

2007-01-10T21:16:00.000+01:00

Ja, het begon al goed vanochtend. Ik werd heel vroeg wakker met een knallende hoofdpijn. Twee aspirientjes en een massage later kon ik weer slapen. Vanzelfsprekend ging de wekker te vroeg af.
Nadat ik Sofia bij school had afgezet, reed ik naar B'dorp omdat ik om 9.30 uur een afspraak met onze accountant had. Maar ik kon het nieuwe adres niet vinden. Terug naar huis want ik was mijn agenda vergeten en daar stond het nummer in, duh. Thuis maar meteen even gebeld of ik nog wel langs kon komen want ik zou zo'n 20 minuten later zijn. Maar gelukkig, het kon.
's Middags met Sofia bij de Toy 'r' Us om een cadeautje uit te zoeken van haar verjaardagsgeld. Dit is geen supermarkt voor speelgoed maar een verkapte discotheek. Veel te warm en veel te harde stampende muziek. Zo kan een mens toch niet nadenken over welk speelgoed hij cadeau wil doen? Mijn hoofd bonkte gezellig op de discodreun mee...
Later die middag was ik een nieuw kastje voor Sofia's kamer in elkaar aan het zetten. Je raadt het al; dat ging ook niet soepeltjes. Veel later dan nodig, was de kast gemonteerd en kon ik alles opruimen. Nog steeds barstte mijn hoofd bijna uit elkaar.
Na het avondeten leek het iets beter te gaan.
Totdat mijn wasmachine raar begon te doen. Gezellig knipperden alle lampjes en vrolijk meldde hij een " F6". Ja hoor, alsof ik weet wat dat is. In iedergeval pompte hij het water niet meer af. Dus liep alles over en liep ik de vloer te dweilen. Bonkte daar niet iets?

Ik geloof dat ik vandaag maar afschrijf als een maandagmorgen-dag. Morgen zal alles wel weer beter zijn.

Mmmh... erwten

2007-01-05T10:52:00.000+01:00

Gisteren maar eens geexperimenteerd met de engelse gedachte dat erwtjes en munt goed samen gaan.

Het resultaat was een overheerlijk groentegerecht dat vanaf nu regelmatig op het menu zal komen te staan.

Jarig!

2007-01-02T21:09:00.000+01:00

Eindelijk is het dan zover; Sofia is jarig! En vandaag is wel een bijzondere verjaardag want ons kleine meisje wordt 10.
Tien jaar geleden verblijdde ze onze harten met haar komst. Met het ochtendgloren van die tweede januari kwam dit zonnetje in ons leven.

Het geboortekaartje

Ontroerd door alle gebeurtenissen die zich in korte tijd hadden afgespeeld lieten we onze gevoelens verwoorden door de Maestro van de Opera Lyrica. In het bijzonder door het slotkoor van 'Turandot':

Turandot
Padre augusto, conosco il nome dello straniero!
Il suo nome è… Amor!
La folla
Amor! O sole! Vita! Eternità!
Luce del mondo e amore!
Ride e canta nel sole l'infinità nostra felicità!
Gloria a te! Gloria a te! Gloria!

Denk de muziek er even bij, want zingen kan ik zelf helaas niet. Het gaat natuurlijk om de kracht van de muziek die bij dit tekstje hoort, niet om de tekst zelf.

Op deze foto is Sofia een paar minuten oud. Wat een klein poppetje!

Elke dag opnieuw is het weer geweldig als haar ogen opengaan. Meteen is de wereld niet meer stil maar gebeurt er vanalles. Vragen, verhalen, spelletjes, grapjes en knuffels. Heerlijk.

Die kleine meid is alleen niet meer zo heel klein, vanaf vandaag schijnt niet alleen de zon in huis, maar woont er ook een tiener!

Oud jaar

2006-12-31T17:38:00.000+01:00

Op deze laatste dag van het jaar zijn we lekker naar het 'Scheepvaartmuseum' geweest. Lekker dwalen over afdelingen vol met modelschepen, schilderijen van belangrijke veldslagen, admiralen, opdrachtbrieven, sextanten, kaarten en globes. Het is zo leuk om te zien hoe door de tijd het letterlijke wereldbeeld is veranderd; eerst zie je kaarten met alleen Zuid en Midden Amerika, een vervormd Afrika en India. Japan ontbreekt op die kaarten net als Noord Amerika. Gewoonweg omdat we daar nog niet geweest waren. Langzaamaan zie je ook de contouren van Australie verschijnen en uiteindelijk zie je wereldkaarten die niet veel afwijken van hoe de wereld er werkelijk uitziet. En dan heb ik het over kaarten die toch bijna 300 jaar oud zijn.

Bovenstaande afbeelding is een kaart gemaakt door Abraham Ortelius in 1570

Toevallig zat ik gisteren in de nieuwe Bosch Atlas te bladeren. In deze editie zijn veel satelietfoto's opgenomen, een mooi gezicht dat zeker, en het laat ook zien hoe accuraat de huidige kaarten zijn. Maar toch vind ik de oude kaarten charmanter. In die tijd kon niemand even boven de aarde zweven om snel een kiekje te nemen die hij vervolgens uit kon werken tot een landkaart. De nieuwsgierigheid, werkzucht en de intellectuele uitdaging die men toentertijd nastreefde, spreken zeer tot mijn verbeelding.
Maar niet alleen het letterlijke wereldbeeld is veranderd in de afgelopen eeuwen. Keken de Europeanen in de 17e en 18e eeuw nog neer op de wat 'minder' ontwikkelde medemens in de warmere delen van onze aarde en werden ze navenant behandeld, tegenwoordig zijn we ons terdege bewust van ons 'wangedrag' en hebben we daar al lang onze spijt voor betuigd. Ook dit deel van onze maritime geschiedenis komt aanbod. Gelukkig maar.
Helaas is dit leuke museum nog maar 1 week open. Op 8 januari sluit ze haar deuren, want ook een museum moet soms in revisie. Medio 2009 zal ze haar deuren weer openen. Ik ben benieuwd!

10

2006-12-10T12:14:00.001+01:00

De komende tijd staat in het teken van het getal 10. Op drie december hebben Huib en ik gevierd dat we 10 jaar getrouwd zijn. Tien jaar geleden stond ons leven op zijn kop. Er kwam een baby aan en we waren daar helemaal nog niet klaar voor. Snel hebben we alles geregeld, getrouwd, een huis, een babykamer en uitzet, inlezen over zuigelingen zorg en ondertussen omscholen tot een vak waar brood me op de plank kon worden gebracht. Want 10 jaar geleden was er geen droog brood te verdienen als historici; Universiteiten zaten dicht, iedereen bleef op zijn positie en wanneer er dan eentje vertrok dan was het zo'n gekonkel en nepotisme vierde hoogtij. Het was schier onmogelijk om een positie te verkrijgen. Bovendien heerste er een cultuur van "de beleving van de mens in de oudheid, de rol van de vrouw in religie" en nog meer van dat hoogdravende gezwam. Niets voor sociaal-economisch geinteresseerden dus.
Tien jaar verder zijn we nu en weer staat alles op zijn kop. Nee, er komt geen kleintje bij, helaas. Maar weer zijn we bezig om een nieuwe carriere op te zetten. Veel onzekerheden, spannende tijden, maar een ding weet ik zeker: Samen redden we het wel. Kom maar op met die volgende 10 jaar!

Bijdehand

2006-11-28T15:47:00.000+01:00

"If we knew what we were doing, it would not be called research, would it?"
Albert Einstein

Ik las deze zojuist en vond hem nogal bijdehand. Wilde ik even met jullie delen.

Nieuwe vrienden

2006-11-09T16:49:00.000+01:00

Afgelopen dinsdag was de officiele boekpresentatie van het boek van Michael "MAN" van Eekeren. Zijn goede buurvrouw en onze blogvriendin was speciaal voor deze gelegenheid uit Zuid-Frankrijk overgevlogen. Het kon dan ook niet anders dan dat we elkaar tegen het lijf zouden lopen. Ik moet je zeggen, ik keek er stiekem ook naar uit. Als je al vele maanden via het blog de dingen die je meemaakt en die je raken met elkaar deelt ontstaat er toch een band. Een beetje bijzonder is die wel, want eigenlijk ken je maar de helft van iemand. Je kent de stem, de mimiek, het postuur niet. Die dingen maken toch een groot deel van je persoonlijkheid uit. Dus ik was wel heel benieuwd naar Sien.
Tijdens de boekpresentatie hebben we elkaar gesproken, maar omdat het niet echt de gelegenheid is om te praten, spraken we af de volgende dag te lunchen. Die woensdag hebben we uren zitten kletsen over ons leven, onze kinderen, ouders, vrienden, eigenlijk over alles. Het was heel gezellig en ik hoop Sien dan ook eens in Zuid-Frankrijk te kunnen bezoeken, om haar man en kinderen te ontmoeten, om samen te koken en verder te kletsen. Maar tot die tijd, deze foto, genomen terwijl we stonden te wachten op de tram.

Examen: deel II

2006-11-09T16:42:00.000+01:00

Ach, wat kan ik erover zeggen? Ik heb het gehaald! Dat lijkt me het meest geschikte, dus. Vanaf nu ben ik officieel een notarisklerk. "Kun je eindelijk mooi schrijven" zei Sofia. Ja, dat ook.
Dus vanavond gaan de bubbles eraan. De fles ligt al koud!
Denk dat ik een heerlijk feestmaal ga koken, gegrilde groente, zalm en risotto, daar heb ik wel zin in. Ik hoop de rest van de fam ook, hahaha.

Herfst

2006-11-08T21:23:00.000+01:00

Afgelopen zaterdag zijn we lekker actief in de natuur geweest. Huib had nl. in het sufferdje een oproep voor vrijwilligers gelezen. Iedereen die maar wilde kon op zaterdagochtend om 9 uur zich melden bij de Vrije Geer of ook wel door ons 'het landje' genoemd. De Vrije Geer is een klein natuurgebiedje dat onze wijk scheidt van het oude dorp. Een prachtig weiland/moeras/plas gebied. In de zomer grazen er de paarden van de manege tussen de vaste bewoners: schapen, wilde ganzen, eenden, meerkoeten, patrijzen, af en toe een koppel zwanen, karekieten, bonte spechten, konijnen, vosjes etc.
Je begrijpt het al; wij zijn in het weekend toch vroeg uit de veren, dus...
Zaterdagochtend stonden we enthousiast als nieuwkomers tussen een harde kern van vrijwilligers. Een gezellige club van mensen die geven om de natuur en deze plek in het bijzonder. Onder leiding van de stadsecoloog Rob gingen we aan het werk. Een ploeg ging het gesnoeide riet wegwerken en de andere ploeg mocht wilgen snoeien. Ons viel de eer te beurt om een behoorlijke wilg met de grond gelijk te maken. Binnen 'no time' hadden Sofia, Huib en ik korte metten gemaakt met een woekerende boom. We voelden ons daar enigszins schuldig over maar Rob verzekerde ons dat in de lente de boom weer helemaal zou opschieten. De hele dag door vertelde hij honderduit over de natuur. Hij liet Sofia een paar verlaten nesten zien en de woelmuizen die onder de rietbergjes hun nesten hadden gemaakt. Eentje vluchtte zelfs weg over Sofia's voet! Dat was heel spannend! Tussen het harde werken door werd koffie gedronken en koek gegeten. Toen we naar huis fietsten voelde ik me heel voldaan.

DON

2006-10-29T07:09:00.000+01:00

De nieuwe SRK. Gisteren gezien. Hij is charmant, snel, techno en slecht, heel slecht. Don, niet de film, duh. En dat is ook wel eens leuk; niet altijd van die lieve romantische rollen. SRK is goed als de bad guy. En grappig.

Deze film is een remake van de Don uit 1978 waarin Amitabh Bachchan de schurk speelde. Een cultfilm, die een hele generatie van acteurs en regisseurs in India heeft gevormd. De film is dan ook duidelijk een ode; muziek, beroemde dansscenes en niet te vergeten hele dialogen worden geciteerd zonder dat het vervelend wordt. Want een ding is wel duidelijk; de film met al zijn gadgets, stunts en cameravoering, is wel van deze tijd ookal roept de setdressing de sfeer van de 70-er jaren effectief op.
Drie uur lang word je keer op keer op het verkeerde been gezet; telkens krijgt de film een verrassende wending zonder haar geloofwaardigheid te verliezen (gebeurt nogal eens in Bollywood) en zelfs het slot is verrassend. Maar eigenlijk ook niet, tenminste als je Don goed begrepen hebt, want zegt hij niet steeds: “DON ka intezar toh 11 mulkon ki police kar rahi hai lekin ek baat samajh lo ki Don ko pakadna mushkil hi nahin namumkin hai”! (Het is niet alleen moeilijk om Don te arresteren, het is gewoonweg onmogelijk!)
En daarmee wordt de mogelijkheid opengehouden om een vervolg te maken. Mmmmh, lijkt me leuk!
Klik hier om een sample te zien van de film bij You tube.

Druk

2006-10-17T11:20:00.000+02:00

Iedereen die ik ken heeft het druk. Druk met werk, verhuizen, familie en wat al niet meer.
Iedereen loopt te rennen. Zelf heb ik een weekje rust moeten nemen omdat ik ziek was en toen viel het mij op hoe hard iedereen loopt om alles in die 24 uur te doen wat hij moet doen. Meestal komt die drukte met vlagen, zo heb je niets te doen en zo zit je tot over je oren in de werkzaamheden.

Ik loop nog niet op volle sterkte mee, sta te kijken vanaf de zijlijn en daar voel ik me schuldig over. Zeker als ik zie hoe hard Huib werkt om ons gezinnetje draaiend te houden. Dan wil ik wel helpen, maar kan ik dat eigenlijk niet.
Daarom zorg ik maar dat er elke dag schone kleren klaarliggen, er lekker eten in huis is, er goed gekookt wordt en hij een fijn lunchpakketje meekrijgt zodat de dag in iedergeval ontdaan is van alle ongemakken die bij het ontbreken hiervan de aandacht afleiden van datgene waarop hij zich moet concentreren. Verder hoop ik maar dat hij dit hoge tempo volhoudt.

Jarige Jetse

2006-10-12T13:27:00.000+02:00

Hiep hoi! Vandaag is mijn oud-collega en goede vriend Jetse jarig; 29 herfstjes jong. Gefeliciteerd!

Zo'n vier jaar geleden kwam je aan het bureau tegenover mij zitten. Vanaf die tijd deelden we lief en leed in de tuinkamer en later in het grote tochtige hol aan De Lairesse. Ja, we gingen op stand! Nou ja, onze bazen dan.

Sinds twee maanden werk je weer in het hotelwezen en ik mis je verschrikkelijk; je gezelligheid, je humor en je collegialiteit. Maar gelukkig zien we elkaar af en toe, zoals zaterdag bijvoorbeeld, want dan kom ik een borrel bij je halen. Het cadeautje brandt al in mijn tas.

Ziek

2006-10-10T17:05:00.000+02:00

Ik ben ziek. Afgelopen donderdag had ik op mijn linker heup een rode vlek met bobbeltjes. Vrijdagochtend was het er nog steeds. Bovendien deed mijn been pijn. Een gek gevoelloos maar ook branderig gevoel, dus ben ik naar de huisarts gegaan. De diagnose was snel gesteld. Gordelroos. Nou, daar ben ik dan mooi klaar mee. Ik heb al grijze haren en nu dan ook een ziekte die vooral bij 60+ers voorkomt...
Zolang het niet in je gezicht zit krijg je geen medicijn, behalve rust. Dus nu zit ik al twee dagen thuis. En ik heb me helemaal suf geslapen. Sofia van school halen is al zo vermoeiend dat ik eerst een uurtje moet bijkomen voor ik eten ga klaar maken. Tjonge jonge, echt vervelend. Maar ja, zoals mijn mama altijd zegt; 't Gaat wel weer over voor je een jongetje bent!' En daar doe ik het maar mee.

Schoonmoeder

2006-10-03T18:26:00.000+02:00

Vandaag is het de verjaardag van mijn schoonmoeder; moesje noemde ik haar altijd. Toen ik elf jaar geleden voor het eerst haar verjaardag meevierde wist ik niet hoe belangrijk zij in mijn leven zou worden. Het was gewoon een hele gezellige familieverjaardag met lekkere hapjes, drankjes en een wijntje en nog een wijntje en nog een... Goed je snapt het wel, het was heel gezellig.

Mijn schoonmoeder was een hele lieve vrouw die mij in de belangrijkste fase van mijn leven gesteund heeft als was ik haar eigen dochter. Vaak zei ik tegen iedereen die het maar wilde horen dat ik een mazzelaar was met twee moeders; een in Spanje en een in B'dorp. Maar gelukkig was ik geen uitzondering; ze was tegen al haar 'aangetrouwde' kinderen net zo lief.

Toen Huib en ik geconfronteerd werden met een voor onze ervaring hele korte zwangerschap en ons leven behoorlijk op zijn kop kwam te staan, was ze er iedere dag. Ze hielp ons met de verhuizing, verven, behangen en wat al niet meer. 's Avonds zag ze ook nog kans om een geweldig mooi borduurwerk te maken, een geboortetegel voor ons kind.

Toen mijn vader was overleden heeft ze me getroost zoals niemand anders dat kon. Helaas moesten we een jaar later ook van haar afscheid nemen.
Dagelijks moet ik aan haar denken, als Sofia iets grappigs doet, als Huib iets zegt zoals zij dat zou hebben gedaan, als we het moeilijk hebben mis ik haar steun, etc.

Soms, als we allebei verdrietig zijn omdat we ze missen, denk ik aan haar wijze woorden. Het verdriet om het gemis slijt, maar de liefde blijft. Dit zei ze tegen mij toen ze over haar moeder vertelde, de tranen liepen over haar wangen bij de herinnering aan haar eigen mama, veertig jaar nadat zij was overleden.

En ze heeft gelijk. Ik hoop dat ze vanaf haar wolkje kan zien hoe het met ons gaat en dat ze vandaag, samen met ons, een glaasje wijn heft. Om te vieren dat ze geboren is.

Negen

2006-09-20T16:42:00.000+02:00

Eergisteren bracht ik Sofia naar bed. De hele dag is ze druk met spelen, vriendjes en school. Dan heeft ze geen tijd. 's Avonds in bed voor het slapen gaan komen de verhalen. Dingen die gebeurd zijn, dingen waarmee ze zit, waarover ze nadenkt, waarvoor ze bang is. Ze kan niet slapen totdat ze alles verteld heeft. Vaak ga ik dan bij haar liggen en luister. Als ze klaar is wil ze meestal dat ik dingen vertel over vroeger. Gehoorzaam als een kind duik ik in mijn geheugen en vertel haar dingen uit mijn jeugd. Ik was vreselijk bang in het donker, durfde 's nachts niet naar de WC want er zaten zeker krokodillen in die dan in mijn billen zouden bijten op het moment dat ik zou gaan zitten. Ik werd gekweld door nog veel meer van dat soort dingen die een loopje nemen met de fantasie van een negenjarige.
Plotseling moest ik denken aan de logeerkamer van mijn oma in Oss. Ze woonde in een jaren '20 huis aan een drukke straat. Het ouderlijk huis van mijn moeder. Het was een klein Brabants gezin met maar 11 kinderen; en dat in een tijd dat het gemiddelde gezin zo'n 17 telde. Arme oma's...
Maar goed. We gingen regelmatig een weekend naar oma en opa. Het was altijd een gezellige boel met veel ooms en tantes en neven en nichten. We aten samen in de grote keuken waar het altijd heerlijk rook, want mijn oma kon goed koken. Als jong meisje was ze in dienst gegaan, zoals dat toen heette. Op 14-jarige leeftijd begon ze als keukenhulpje van de kok en zo heeft ze het vak geleerd, zullen we maar zeggen.
In tegenstelling tot mijn dochter was ik niet zo'n goede eter. Het meeste vond ik niet lekker. Maar mijn oma maakte altijd mijn lievelingseten klaar en dan at ik mijn bordje goed leeg. De beloning was altijd een kommetje vlaflip. Mmmm.
Na de afwas, waarbij mijn zus en ik mochten helpen, gingen we naar de woonkamer voor het journaal en koffie. We deden spelletjes of lazen een boek terwijl we luisterden naar de gesprekken. Later op de avond kwamen de borreltjes op tafel. Mijn oma dronk advocaat met slagroom en mama lustte wel een boerenjongens. Tegen die tijd moesten we naar bed. Mijn zus vond het altijd oneerlijk dat we samen moesten, want zij was toch wel bijna drie hele jaren ouder.
Het was ook oneerlijk, maar ze moest wel. Want ik was bang van het bovenhuis in het donker. Alles kraakte en rook vreemd en de lampen van het voorbij rijdende verkeer wierpen groteske schaduwen op de muren. Dus ik ging niet alleen, punt uit.
We sliepen in de voorkamer in een lit jumeaux met gesteven lakens en drie wollen dekens. Aan de muur hingen schilderijtjes en de gordijnen lieten het straatlicht binnnen. Een van die schilderijtjes was een pentekening van een oude man met baard. Bij daglicht al een angstaanjagend portret maar met de schimmen van het donker een werkelijke gruwel. Ik ging dan ook alleen de kamer in als het schilderijtje was verwijderd. Dat moest mijn zus doen die heel wat stoerder was dan ik. In bed deden we woordspelletjes, zongen liedjes en maakten grapjes tot we in slaap vielen.

Examen: deel I

2006-09-14T13:02:00.000+02:00

Hehe, daar ben ik weer. Jullie vroegen je waarschijnlijk af waarom er zo'n stilte was. Nou, ik was weer eens aan het studeren. Voor het mondelinge examen wel te verstaan. Dat ik vanmorgen heb afgelegd. Het examen bestond uit twee delen; civielrecht en belastingrecht.
Natuurlijk was ik bloednerveus, maar op zich ging het wel. Vond ook niet dat ik mega blunders had gemaakt enzo. Maar daar dacht de examencommissie dus anders over. Zij vonden dat ik het het civielrecht nog maar eens over moest doen. Belastingrecht gehaald, dus. Nu mag ik in november herkansen. Ja zo houden ze je van de straat zullen we maar zeggen.
En ik had me zo verheugd op een Cava!

Grapje

2006-09-04T22:42:00.000+02:00

Met mijn gedachten ergens anders ben ik altijd overal.

Dit las ik op het forum van AT5 als signaturemark van 'Robin Good'. Goed is 'ie, he?

KANK

2006-09-03T19:51:00.000+02:00

Op de eerste dag van deze nieuwe maand heb ik de nieuwe Karan Johar gezien; Kank. Wat een rare naam zul je zeggen maar het is kort voor Kabhi Alvida Naa Kehna (even doorklikken). Dat is een hindi mondvol voor 'Neem nooit afscheid'.
Er is al veel over deze film geschreven door ongeduldige fans. Men zei dat het een Bollywood remake van Closer zou zijn. Maar niets is minder waar.

Deze film gaat over relaties, teleurstellingen in het leven en in de liefde en het besef dat niet iedereen zijn 'soulmate' trouwt. En wat doe je als je na je huwelijk wel diegene tegenkomt die het helemaal is? Dit is het interessante uitgangspunt waar Karan Johar zijn drie uur durende film op gebaseerd heeft. Hij pretendeert niet een antwoord te hebben, ook veroordeelt hij niet, wat voor Bollywood begrippen ultramodern is. De film zou in India en in de meer traditionele milieu's wel eens niet zo positief kunnen worden ontvangen.

Dit klinkt allemaal er zwaar maar dat is het niet hoor. De film zit vol met mooie muziek, dans en grapjes; als het zoontje van SRK op het station het meisje van zijn dromen tegenkomt roept hij 'mijn Simran' terwijl je 'Tuhje Dekha To' hoort (dat is het liedje uit Dilwale Dulhania le Jayenge, de grote doorbraak van SRK). Twee scenes zijn zo grappig dat ik werkelijk dubbel lag van het lachen. Dat moet je gewoon zien!
De aanwezigheid van Big B in de film leidt tot hilarische en ontroerende taferelen. En samen dansend met zijn zoon Abishek tot oogstrelende bewegingen. De gelijkenis is prachtig, het lijkt wel een spiegel; dezelfde lengte, dezelfde oogopslag (ondeugend en zacht) en dezelfde motoriek.

Ik kan niet wachten tot hij te koop is op dvd want ik wil hem beslist nog vaker zien!

Oude Vrienden

2006-09-01T15:49:00.000+02:00

Mijn zus woont nu al weer 2 jaar bij mama. Samen met Dilip, haar vriend, heeft ze daar een nieuw leven opgebouwd. Ik ben heel trots op haar dat ze dat gedaan heeft. En blij, dat mama niet meer zo alleen is.
Dilip is geweldig. Die man kan alles. Hij heeft groene vingers met gouden randjes! In de droogte van de Mediterranee heeft hij twee prachtige tuinen opgebouwd. Een van die tuinen ligt op een stuk grond van Salvador.

Salvador is een verhaal apart. Tot voor kort kenden we elkaar niet. Dilip was met hem in contact gekomen toen hij op zoek was naar nog een stukje grond voor de tweede tuin. Salvador en Dilip konden het meteen goed met elkaar vinden. Hij vroeg hem wat een Surinaams-Hindustaanse man in La Garriga deed. Dilip antwoordde dat zijn schoonvader hier vandaan kwam en dat hij met zijn vrouw hiernaar toe was gekomen. Wie is dat dan? vroeg Salvador. En Dilip vertelde.

Salvador was sprakeloos. De man waarover hij het had was een oude vriend van hem. In hun jeugd hadden ze veel tijd met elkaar doorgebracht. Ook mijn oma kende hij goed. Ze gingen samen groente oogsten of druiven plukken. Mijn vader heeft hij voor het laatst gezien toen die 17 was en afscheid kwam nemen omdat hij weg ging uit het dorp om te werken op een grote boerderij. De tranen sprongen hem in de ogen toen hij hoorde dat mijn vader zijn laatste jaren in La Garriga had doorgebracht zonder dat hij het wist.
En nu is deze oude vriend van mijn vader een vriend van Dilip, Angela, mama en mijzelf. Fijn is dat, als je na zo'n lange tijd nog een cadeautje van je papa krijgt.

En daarom een mooie foto van Salvador, Sofia en mama in de huerto.

Amics

2006-09-01T14:22:00.000+02:00

Sofia heeft een boel vriendjes bij oma in de straat. Ieder jaar kijken ze weer uit naar haar komst. Dit jaar werden we van het station opgehaald door de hele bende. Dat was erg feestelijk. Met mooi weer eet de hele buurt 's avonds in de Torrent. Iedereen neemt wat eten, wijn en lekkers mee. De kinderen spelen dan tot diep in de nacht op straat; pic-a-pared, tenis, salta ropa etc.
De tien dagen dat we dit jaar daar waren, zijn omgevlogen. Maar hier zijn dan een paar foto's van Sofia en haar vriendjes!

Stonehenge

2006-08-28T21:14:00.000+02:00

We waren nog geen twee dagen in Engeland of we stonden met onze grote voeten al op 'heilig' terrein!

Op weg naar deze bijzondere plaats rijd je door the beautiful countryside; eindeloos glooiende heuvels, goudgele akkers afgebakend door heggen en bomen, bossen vol gevogelte, dassen en vossen (ja, ik zag een vos de weg oversteken, zo'n 20 meter voor onze auto!) Vol verwachting tuur je rond, hopend vanuit de verte alvast een glimp van dit markante bouwwerk op te kunnen vangen. Dan sla je plotseling rechtsaf en rijd je recht op dit megalytisch gevaarte af. Indrukwekkend!

Als je een kaartje koopt mag je een rondje lopen om de beroemdste cirkel ter wereld. Weliswaar op eerbiedige afstand maar dichtbij genoeg om je heel klein te voelen.

We hadden de eer om door een zeer vriendelijke suppoost te worden aangesproken, die ons een paar bijzondere dingen vertelde over Stonehenge. Hij vertelde ons dat in het Walhalla van cultureel erfgoed (heritage) niet altijd goed werd omgegaan met de nalatenschap. Dat illustreren de grote brokken beton waar de rechtopstaande stenen mee zijn gerepareerd: in vroegertijden mochten de touristen zelf hun souveniertje uithakken. Uhhum -over Horrible Histories gesproken. Verder werd deze prehistorische verzameling stenen in de Great War door de luchtmachtbasis uit de buurt gebruikt voor target practise. Nou ja!
Verder vertelde hij dat de stenen van twee verschillende quarries komen; eentje uit de buurt en eentje zo'n 450 km verderop. (En dat in een tijd zonder vorkheftruck!) Dat er een ring van dit soort kleinere bouwwerken in heel Engeland ligt en dat dwars door al deze vergelijkbare bouwwerken energiebanen heen lopen. Dat het centrum van Stonehenge op het kruispunt ligt van zes(!) van dit soort wegen. En dat een van deze energiebanen recht onder het altaar van Salisbury Cathedral doorloopt. Nou ben ik zelf van het sceptische volk, dus dat laatste vond ik nogal lariekoek. Maar deze aardige heer haalde twee L-vormige koperen staven uit zijn achterzak, liet ze door Sofia vasthouden en zei dat ze langzaam naar voren moest lopen. Terwijl ze liep kruisten de staven elkaar. Sofia wandelde een paar keer op en neer en telkens kruisten de staven en gingen langzaam weer terug als ze terugliep. Heel bijzonder!

Terwijl je daar rondloopt en om je heen kijkt, zie je dat er in een straal van 2 a 3 km allemaal kunstmatige heuvels liggen, waarschijnlijk grafheuvels. We realiseerden ons terdege dat Stonehenge deel uit maakt van een veel groter en ingewikkelder systeem, ontworpen door Engelands vroegste bewoners. Het doel en de motivatie zijn mij niet helemaal duidelijk; men heeft er in ieder geval boeken vol over geschreven.
De kracht van het monument is inderdaad de geest van de plaats zelf. En die voel je daar zeker.

Vacantie Blues

2006-08-28T20:20:00.000+02:00

Ik ben net een weekje terug van vacantie en weer helemaal in de sleur van het dagelijkse leven opgegaan. Toch verlang ik al weer naar de volgende zomer. Al was het alleen maar vanwege het weer. De herfst is hier begonnen! Niet te geloven maar het lijkt wel zo.
Ook moet ik er altijd enorm aan wennen dat ik niet meer hele dagen met Huib en Sofia doorbreng. Dat vind ik het allerleukste aan de vacantie; dat we weken achter elkaar de hele dag bij elkaar zijn, praten, spelen, samen dingen doen. Heerlijk gewoon!
Maar gelukkig zijn er de vacantieherinneringen, -foto's en -film. En zoals beloofd in mijn vorige post zal ik hier een paar mooie verhalen plaatsen.

Chawton House

2006-08-10T23:02:00.001+02:00

De afgelopen 12 dagen hebben we zoveel gereist, gezien en gedaan dat ik daar de komende tijd wel verhalen en foto's over kan plaatsen. Maar omdat ik morgen doorvlieg naar Barcelona hou ik het nu even kort.
Van alle dingen die we hebben gezien, hebben twee dingen veel indruk op me gemaakt. Het ene is ' The Hurrican and Spitfire Memorial at Manston Airfield' - waar Huib ongetwijfeld een post over gaat schrijven- en het huis van Jane Austen in Chawton. Dit huis met tuin is trouwens ook een van de mooiste plekjes op aarde, vind ik. Jane heeft hier met haar zus van 1809 tot vlak voor haar dood in 1817 gewoond. Het staat in een pittoresk plaatsje in Hampshire en is tegenwoordig een museum te harer ere. Natuurlijk moest en zou deze liefhebber van haar werken even kijken waar ze gewoond heeft. Nou, dat viel niet tegen.
Dit prachtige huis is in twee opzichten een museum; het is een monument uit die tijd met zoveel mogelijk originele wandbekleding, meubels etc. en het staat in het teken van een van de belangrijkste auteurs uit de engelstalige wereld. Het mooiste aan dit museum is dat de Jane zelf zo duidelijk aanwezig is. Er zijn vele originele brieven en manuscripten van diverse boeken, sieraden en kleren die ze gedragen of gemaakt heeft, tentoongesteld.
Ze had een ongelooflijk mooi handschrift. Ze schreef al haar werken aan een onooglijk klein tafeltje en uit de correspondentie met haar familieleden en vrienden blijkt dat ze een hele lieve vrouw is geweest, die niet alleen vanwege haar zachtaardigheid maar ook om haar scherpzinnigheid en talent geliefd was.
Ontroerend is de brief van haar zus aan haar nichtje over de laatste dagen van Jane. Ook de inscriptie op haar grafsteen, opgesteld door haar twee broers, is zooo mooi; eloquent en toch heel persoonlijk. Ze was zeer geliefd.
Als je rondloopt in dit huis en in de prachtig onderhouden tuin voel je dat; je voelt de liefde van deze mensen. Niet in de laatste plaats omdat deze plek door alle vrijwilligers met zorg en respect zo mooi wordt beheerd.

JA!!! nou, bijna dan

2006-07-13T20:24:00.000+02:00

Toen ik thuiskwam lag er post op de mat. Dat is niet zo uitzonderlijk, dat gebeurt wel vaker zul je zeggen. Maar dit was belangrijke post. In de enveloppe die er lag zat de UITSLAG van het tentamen voor de beroepsopleiding.
Even was ik nerveus, wat zou het geworden zijn? Vlug heb ik de enveloppe opengescheurd en gehaast gleden mijn ogen over de regels. Toen drong het tot me door.
Ik had het tentamen gehaald. Jippie! Maar de vreugde werd wreed verstoord: er blijkt nog een mondeling examen te zijn. In september. Duh! Deze sukkel hier dacht dat ze er al was, mooi niet dus, nog net geen klerk.
Maar eerst nog de zomervacantie!

Vechten als een tijger!

2006-07-10T21:42:00.000+02:00

In de Sundarbans van Bangladesh heeft de 18-jarige Nazma Akhter het leven van haar man gered. Ze waren samen aan het vissen toen een tijger haar man aanviel, zijn been vastbeet en meesleurde het bos in. Volgens het bericht op BBC News heeft ze geen moment geaarzeld. Ze heeft de tijger gevolgd en net zo lang met haar roeispaan geslagen totdat hij zich terugtrok.
Dat noem ik nog eens een echtgenote om trots op te zijn!

Jeugdherinneringen

2006-07-02T21:39:00.000+02:00

De laatste tijd moet ik wel vaker aan mijn vader denken. Niet alleen hoe zeer ik hem mis, maar ook aan dingen die we samen deden.
Afgelopen donderdag kwam S. weer met een grote tas terug van haar schooltuinen. Dit keer was het geen andijvie of ijsbergsla. Het waren heuse tuinbonen, wel twee kilo (of meer)! Vrijdagavond zaten we in onze voortuin in het zonnetje na te genieten van de zomerse dag. Een mooi moment om die peulen te doppen. Gezellig kletsend en doppend zaten we daar. En het voelde zo vertrouwd.

Ik weet nog heel goed dat mijn vader vroeger een volkstuintje had en in de zomer moest hij daar vaak naar toe om water te geven, onkruid te wieden en te oogsten. Vele zomeravonden ging ik met hem mee en dan vertelde hij over de planten, hoe ze groeiden en wat ze nodig hadden om sterk en voedzaam te worden. Soms vertelde hij ook over zijn jeugd en waarom hij besloten had om naar het buitenland te gaan. Hij vertelde over de landen waar hij gewoond en gewerkt had; Zwitserland was zijn favoriet. Daar had hij graag willen blijven maar dat mocht helaas niet.

Maar ook op andere momenten vertelde hij over vroeger. Op zondagmiddag gingen we meestal samen met onze hond wandelen. We waren dan zeker anderhalf uur weg, liepen helemaal door de akkers en de appel- en perenboomgaard, langs het spoor tot aan de haven en dan naar huis. Als we nog puf hadden gingen we naar het 'Kasteelpark' in Born. In deze kleine dierentuin vertelde hij alles wat hij wist van de dieren en ik luisterde ademloos; wat wist mijn vader veel!
Maar natuurlijk wist hij dat. En alles wat hij wist had hij zelf geleerd.
Hij was niet opgegroeid in een wereld zoals de mijne. Zijn vader was jong gestorven, verongelukt met paard en wagen. Dat trauma was zo erg dat hij er zelf maar heel zelden over sprak. Daarna kwamen de verschrikkingen van de burgeroorlog. In die tijd raakte mijn oma de familieboerderij kwijt en werd mijn vader bij een oom en tante ondergebracht. Deze kille mensen dwongen mijn vader hard te werken voor weinig eten en als het ze niet zinde kreeg hij een pak rammel! Mijn vader was toen nog geen tien.
Later heeft hij op vele andere boerderijen gewerkt, dieren verzorgd, akkers bewerkt en, zo kwam ik pas 10 jaar geleden achter, in wijngaarden gewerkt. Hij ente de druivenstokken, snoeide en oogste. Je begrijpt dat hij niet de tijd en de mogelijkheid had om naar school te gaan. Hij kon een beetje lezen en schrijven. Maar in de winter zat hij 's avonds altijd met zijn neus in de boeken. Prachtig vond hij het te lezen over planten en dieren en mijn mama kocht vaak boeken voor hem.
Mijn papa was de liefste van de hele wereld.
En ik heb vandaag besloten om regelmatig een verhaal over hem op dit blog te posten.

Tibet

2006-06-30T21:32:00.000+02:00

Toen ik vanmiddag op de fiets naar huis ging, vertelde huib me kort over een item van het NOS journaal. Vanoudsher wordt dit journaal door de meeste Nederlanders als de standaard gezien (zeg maar, de NRC van TV). Maar nu maken ze het wel weer heeeeeel erg bont.
Waar over ging het dan zul je zeggen. Waarom slaat Feliz nu weer op hol?
Zoals jullie wel weten kan ik slecht tegen onrechtvaardigheid.
Cyprus hoorde bij Griekenland en een kolonelsregime rechtvaardigt de Turkse annexatie van de helft van het eiland niet. Stel je voor, hadden de Fransen ook een deel van Spanje kunnen annexeren tijdens de ruim 36 jaar dat Franco in het zadel zat. In mijn wereld bestaat er dan ook geen Turks Cyprus.
De enige echte Amerikanen zijn zij die een tiental duizend jaren geleden daar zijn komen wonen en niet die arrogante in zichzelf gekeerde Verenigde Stateners. En ja, ik vind nog steeds dat zij hun land gewoon terug moeten krijgen omdat het hen ordinair is afgepakt.
Pinochet had Engeland nooit meer uitgemogen. En als hij dan toch weg had gemoeten dan hadden ze hem makkelijk hetzelfde lot kunnen laten ondergaan zoals veel van zijn landgenoten dat hebben ondergaan, op zijn bevel. En zo kan ik er nog wel een paar bedenken.

Sommige dingen hoef je niet te bedenken, die gebeuren gewoon, bij het journaal.
Het item was een PR-berichtje van de Chinese overheid, klakkeloos overgenomen door een brain dead redactie in het Hilversumse. Morgen wordt de spoorverbinding geopend die de 2.000 km tussen Beijing en Lhasa, de hoofstad van Tibet, overbrugt. "Voor het eerst wordt Tibet per spoor met de rest van het land verbonden" vertelt ons de nieuwslezer tussen neus en lippen door. DE REST VAN HET LAND?!? Ik weet niet wat groter nieuws is: dat er een spoorlijn loopt van Lhasa naar Beijing of dat het NOS journaal compleet 'vergeten' is dat Tibet door het communistische China is geannexeerd en derhalve nooit een deel kan uitmaken van 'de rest van het land' omdat het nooit van zijn leven bij de rest van dat land heeft gehoord. In dit kleine verbindinszinnetje als intro voor de reportage van de correspondent accepteert het NOS journaal impliciet de souvereiniteit van China over 'haar provincie' Tibet. Dat was geloof ik het echte nieuws.

Tibet heeft een eigen regering, in ballingschap, en dat mogen wij, de rest van de wereld nooit vergeten!
Natuurlijk mogen jullie zelf oordelen over dit nieuwsbericht dus als je hier klikt kun je het beluisteren.

Pais Catala

2006-06-23T17:15:00.000+02:00

Afgelopen zondag zijn de inwoners van de Generalitat de Catalunya naar de stembus gegaan. De mening van het volk werd geraadpleegd omdat de Generalitat en Madrid een nieuw statuut waren overeengekomen. De uitslag is inmiddels bekend. Ondanks de lage opkomst (nog geen 50% ging naar de stembus), die erg onnatuurlijk is in een land waar de meeste stemgerechtigden wel andere tijden hebben meegemaakt, is er volmondig 'JA' gezegd (ruim 73%). Als het statuut van kracht wordt zal Catalunya een van de meest autonome regio's in Europa zijn. De Generalitat heeft dan grotere zeggenschap over infrastructuur, immigratie en arbeid. Ze mag 50% van de geinde belastingen zelf houden. En ze krijgt ruimere bevoegdheden met betrekking tot taal en justitie.

Dit alles komt niet uit de lucht vallen. De Spaanse regering onder Zapatero ziet graag een verregaande decentralisatie, een van de redenen om te onderhandelen met de diverse regio's die meer autonomie wensen. Tot groot verdriet van de conservatieven (PP), die vrezen dat Spanje uit elkaar zal vallen nu er wordt gesproken van een "natie" in de inleiding van het statuut. De Catalaanse seperatisten zijn het daar natuurlijk niet mee eens. Zij vinden het nieuwe statuut niet vergaand genoeg - ja, zo blijft er altijd wat te wensen over. Daarom hadden ze -in februari al- een grote demonstratie georganiseerd. De tocht ging, symbolisch genoeg, van de placa de Espanya naar de placa Catalunya en de opkomst was behoorlijk; volgens de politie zo'n 125.000, volgens de organisatie zo'n 900.000 meer. Hahaha.

Maar die vlag, die je hierboven ziet, is dus een van de oudste vlaggen in Europa. Volgens de legende heeft Guifre el Pelos (oftewel Wilfred de harige, Graaf van Barcelona, Urgell, Cerdaña, Besalú en Girona) als dank voor zijn beslissende steun en dapperheid in de strijd tegen de Saraccenen van de frankische koning Karel de Kale een gouden schild gekregen waarop de koning met zijn hand, die doordrenkt was van het bloed van de stervende Guifre, de rode strepen heeft getrokken. Dit alles zou eind negende eeuw gebeurd zijn.
Zoals Huib al eerder zei vandaag, zijn ook hier de historici weer spelbrekers. Karel de Kale was overleden rond 876 en Wilfred de Harige stierf in 898. Dus het was feitelijk onmogelijk, en nee, het is geen grap; beide heren heetten echt zo. Dat er geen enkele ondersteunend bewijs voor dit stoere verhaal over het ontstaan van de vlag is heeft de legende alleen maar levendiger gehouden. Zij is eigenlijk de vertelling van de trotse Catalaanse volksaard, maar daarover later misschien meer.
De vroegste schriftelijke bronnen over 'la bandera' stammen uit de dertiende eeuw. En toen zag zij er al net zo uit als nu.
Soms is een legende leuker dan de historische werkelijkheid...

Reddende engel

2006-06-21T09:09:00.000+02:00

Ik las zojuist iets in de categorie 'schattig nieuws' en ik raakte helemaal ontroerd.

Deze hond genaamd Belle heeft het leven van haar baasje gered door 911 te bellen.
Toen haar baasje -een diabeticus- bewusteloos raakte heeft ze met haar tand op de voorgeprogrammerde toets van de mobiele telefoon gebeten. Hier was ze op getraind. Toen de mensen van de alarmcentrale alleen maar een hond hoorde blaffen, wisten ze hoe laat het was en hebben ze een ambulance gestuurd. Deze kwam dus net op tijd om het slachtoffer in kwestie te kunnen helpen. Hiervoor heeft zij als eerste dier de Vita Wireless Samaritan Award ontvangen.
Haar baasje is dolblij: "Ze heeft mij niet alleen gered, ze is ook mijn beste vriendje."
Ach...

Vaderdag valt in het Waterloo

2006-06-19T20:24:00.000+02:00

Elk jaar rond 18 juni wordt door een grote groep liefhebbers de slag bij Waterloo nog eens dunnetjes over gedaan. Nogal flauw zul je zeggen; Napoleon zal immers nooit winnen.

Toch leek het ons leuk om dat eens mee te maken, maar helaas konden we niet op vrijdag en zaterdag (werk en familiefeestjes) dus waren we van plan om zondagochtend heeeel vroeg weg te gaan om de sfeer van de laatste dag te proeven.
Gelukkig keken we zaterdagavond even op de site om het program van de volgende dag te bekijken. Toen bleek dat de laatste dag heel vroeg zou zijn afgelopen en omdat Brussel toch nog wel een uurtje of drie rijden is van hier had het niet zoveel zin meer om zondagochtend die kant op te trekken. Waterloo viel in het water... Tenminste, dit jaar wel, maar volgend jaar gaan we zeker, en zeker niet alleen. Inmiddels hebben we een flink aantal mensen enthousiast gemaakt.

Maar ja, wat doe je dan op vaderdag? Gelukkig was daar nog die prachtige tentoonstelling van Rembrandt & Caravaggio in het Van Gogh museum. Omdat het de laatste dag was besloten we naar het museum te gaan.
Onze ogen waren nog maar net gewend aan de donkere zalen waar de prachtige schilderijen hingen of S. jammerde dat ze zich niet lekker voelde. Vijf minuten later had ze het petje van haar papa volgespuugd. Zielig, he. Dus zijn we maar weer naar huis gegaan. Wel hebben we nog even in het Vondelpark gelegen om bij te komen.

Dit plaatje is voor huib omdat hij het echte werk jammer genoeg niet heeft kunnen zien. We maken dat wel goed deze zomer want dan rijden we langs dat franse kerkje waar ze onlangs een echte hebben ontdekt

WK

2006-06-17T22:29:00.000+02:00

Afgelopen vrijdag zaten we lekker bij Wendy, John en Beer voetbal te kijken: Nederland v Ivoorkust. En dat was best spannend! We weten inmiddels allemaal wel hoe de wedstrijd is verlopen dus een samenvatting of analyse wordt hier niet meer gegeven. Wel deze leuke foto die S. van ons heeft gemaakt.
Wanneer is eigenlijk de volgende wedstrijd?

Zonnestelsel

2006-06-13T23:16:00.000+02:00

Afgelopen maandag was het zover: de Spreekbeurt. Op weg naar school hebben we de hele tijd grapjes gemaakt over het zonnestelsel dat zich in de fietsmand bevond - voorzichtig fietsen, mam, anders valt straks de zon uit de mand, of een planeet. Ik weet niet wie er zenuwachtiger was, wij of S.
Wat duurt zo'n dag op school lang. 's Avonds kon ik niet wachten om te horen hoe het was gegaan, of ze niets was vergeten, wat de kinderen er van vonden, wat de juf had gezegd etc. Ik geloof wel dat de juf tevreden was. Ze heeft S. beloond met een 8 1/2! Goed he! Ja, ook hier is sprake van ouderlijke trots (waaah, schaamteloze plagiaat). En of ik trots ben: ze heeft gewoon voor het eerst van haar leven een spreekbeurt gehouden, als eerste kind uit de klas want ze vonden het allemaal te eng om als eerste te moeten gaan. Maar die kleine van mij niet ' dan heb ik 't maar gedaan, hoef ik me er niet meer druk om te maken'. En gelijk heeft ze, die coole kikker.
Binnenkort zal ik een foto plaatsen. Wordt vervolgd dus.

laatst bijgewerkt op 14 juni: post nu met foto!

Eindelijk voorbij...

2006-06-13T23:06:00.000+02:00

Tenminste, dat hoop ik. Gisteren was het examen voor het vierde en laatste jaar. Nu nog even zes weken wachten op het resultaat. Gelukkig hoef ik niet meer met mijn hoofd in de boeken te zitten. Want dat viel niet mee de laatste week; het was zulk mooi weer. Maar dat wisten jullie al want de recepten voor 'kreeft met...' stroomden binnen. Hahahaha.
Duim maar voor me dat ik het gehaald heb.

En deze is voor Sien

2006-06-09T23:43:00.000+02:00

Zag deze fokke en sukke en moest aan jou denken. De komende weken moeten wij het hebben van een blote eend en een blote kip!

Kreeft

2006-06-09T21:49:00.000+02:00

Vanmiddag heb ik een uurtje voor ons huis in de zon gezeten. En nu zie ik er dus ongeveer zo uit...

Filmpje van onze tuin

2006-06-08T20:09:00.000+02:00

Nu de lente goed op gang is gekomen zijn de planten in onze tuin blij. Sommige zijn heeeeeel blij, zoals de salie bijvoorbeeld...
kijk maar naar het filmpje want dan zie je vanalles voorbijkomen. Huib is niet zo blij met de beeldkwaliteit want hij heeft door de haast niet de juiste instellingen gezet. Ondanks dat veel kijkplezier!

Spreekbeurt

2006-06-08T18:47:00.000+02:00

Maandag heeft S. een spreekbeurt. Over het zonnestelsel. We zijn al een week bezig met de voorbereidingen; boeken bij de bieb gehaald, piepschuim bollen geverfd in de kleuren van de planeten, tekst geschreven etc.
Nu is alles zo goed als klaar. Er moet alleen flink geoefend worden. En dat gebeurt dan ook overal. Bij het aankleden, het ontbijt, op de fiets op weg naar school en 's avond voor buiten op het muurtje. De willekeurige voorbijganger wordt getrakteerd op 'zwaartekrachtslinger' en 'methaangasregens'. Ik hoop niet dat men denkt dat het weerbericht werd voorgelezen...

What a species!

2006-06-07T11:19:00.000+02:00

Wauw, er is weer een nieuwe iPod! en wat voor een! Een nieuwe u2 iPod, een 'must have' voor de fan, in ieder geval voor deze fan. Eindelijk een cool ding om al je favoriete liedjes mee te nemen. En videoclips. En interviews. En, en...
Mmmh, geloof dat ik wel weet wat ik voor mijn verjaardag wil hebben!

... of hoe het komt dat ik zo dol ben op Bollywood

2006-06-01T21:03:00.000+02:00

Het is alweer een jaar of anderhalf geleden dat ik laat op de avond bij de BBC een onwijs grappige film zag: Bend it like Beckham. De film gaat over twee meisjes die helemaal weg zijn van voetbal, zeer getalenteerd zijn en diverse obstakels moeten overwinnen om hun doel (haha) te bereiken. Een van die meisjes is 'British Asian', haar ouders zijn Punjabi. Toen ik de film zag was ik meteen weg van de soundtrack.
De moderne mens gaat meteen googlen en komt er dan achter dat de muziek Bhangra wordt genoemd. Een tripje naar de 'betere' muziekwinkel en je komt thuis met Malkit Singh, the king of Bhangra. En of hij dat is! Geweldig gewoon.
Afgelopen zomer waren S. en ik twee weekjes bij mijn moeder, mijn zus en haar vriend op vacantie. Ik vertelde enthousiast over die muziek. Dilip vond het ook mooi, maar hij zei: " Moet je dit eens horen" en hij liet me een paar oude zwart/wit Bollywood films zien zoals Mother India, een hele oude film met Amitabh Bachchan en Kabhi Khushi Kabhie Gham. Deze laatste film vonden S. en ik helemaal het einde. Dus toen we weer thuis waren zijn we meteen opzoek gegaan naar die film. Gelukkig zijn sommige films te bestellen via amazon.co.uk maar dat is wel een dure hobby.
Sinterklaas, Kerstmis en een verjaardag verder ben ik inmiddels in het bezit van een hele stapel films.

Mijn favorite acteurs zijn Shah Rukh Khan en Kajol, door een soort chemie spetteren ze van het scherm. Hun grootste hit is Dilwane Dulhania le Jayenge. Deze film draait in India, sinds hij in premiere is gegaan, onafgebroken in de bioscopen, al meer dan 500 weken... Als je hem gezien hebt, snap je hoe dat zo komt.
Bollywood is zo anders dan Hollywood. Je kunt merken dat je in een andere verhaaltraditie stapt. Ook is men voor onze begrippen nogal preuts: er wordt niet gezoend en de liefde wordt altijd verklaard in een 'klef' liedje. Dat die liedjes als een soort van videoclip in de film zitten op een totaal andere locatie etc. moet je maar voor lief nemen, draagt bij aan het af en toe surrealistische dat de films hebben. Gelukkig worden er niet alleen kleffe films gemaakt. Swades, Lagaan, Mangel Pandey en Black zijn daar goede voorbeelden van.
Persoonlijk ben ik weg van de muziek die in deze films zit. Niet alle films zijn goed - maar ja, ook niet alles dat uit hollywood komt is goed- en ook zeker niet alle liedjes maar de muziek uit bovengenoemde films is prachtig. Er is veel aandacht aan besteed en meestal blijft zo'n liedje lekker hangen en voor je het weet loop je het de hele dag te neurieen. Dat er veel zorg aan de muziek wordt besteed, merk je vooral aan Veer-Zaara. Deze film is uitzonderlijk; de muziek in deze film is geschreven door een van de beroemdste componisten allertijden: Madan Mohan. De soundtrack van de film is onder leiding van zijn zoon opnieuw gearrangeerd en de nummers worden schitterend vertolkt door Lata Mangeshkar, Udit Narayan, Sonu Nigam, Gurdas Maan e.a.
Het is vanzelfsprekend dat de liedjes niet door de acteurs zelf gezongen worden, het is immers een andere discipline waar niet op neergekeken wordt. Toch zul je hier soms aan moeten wennen en het zal zeker regelmatig leiden tot slappe lach maar als je daar doorheen bent gaat er een wereld voor je open. De prachtige wereld van Bollywood.

Hiep hiep hoera voor Angela!

2006-05-31T22:19:00.000+02:00

Voor deze dag ten einde is moet ik toch nog even het volgende kwijt.
Mijn zusje is jarig vandaag en ookal zit ze ver weg ik ben haar niet vergeten.
Ik hoop dat je een fijne dag hebt zusje. Je cadeautje brengen we van de zomer wel mee! Voorlopig moet je het doen met een digitaal boeket.
Dikke zoen van ons alledrie!

Hollywood of Bollywood

2006-05-31T17:02:00.000+02:00

Vanmiddag zat ik even te browsen op het net en voor ik het wist was ik in een oude hobby vervallen: het bekijken van de nieuwste trailers bij apple in de quicktime tab (sorry Angela).
Ondanks de vele tientallen titels en bijbehorende posters, werd mijn aandacht onmiddellijk getrokken door de poster van the Namesake. Het is het verhaal van een Indiase familie die door de verhuizing van Kolkotta naar Cambridge, Massachusetts, gedwongen wordt een balans te vinden tussen het aanpassen aan de nieuwe omgeving en het niet uit het oog verliezen van de eigen cultuur. Het is ook het verhaal van de eerste generatie immigranten en de strijd die de kinderen voeren. Strijd met hun ouders, maar bovenal met zichzelf.
Het zien van de trailer maakte me nieuwsgierig. Dus heb ik even verder gesurft.
Ik wilde wel weten wie het boek heeft geschreven (ja, Angela, gelukkig, het is eerst geschreven en daarna verfilmd). Dat bleek een dame te zijn, en wel Jhumpa Lahiri. Geboren in Londen, getogen in Rhode Island zal ze als geen ander weten wat het is om tussen twee culturen te staan. Als je hier klikt kom je bij een synopsis van het boek en dan kun je de rest zelf wel, nietwaar.
Maar dat is niet alles. De regisseuse van de film is een zekere Mira Nair, geboren in Bhubaneshwar in 1957, gestudeerd in Dehli en Harvard. Dus ook iemand die weet wat het is om tussen twee culturen te staan. Ze heeft inmiddels een hele rits films op haar naam staan en dit is haar nieuwste.
Het thema van de worsteling van het anders zijn, je nergens thuis voelen en het zoeken naar je eigen identiteit klinkt me bekend in de oren. Misschien spreekt het me daarom wel aan.
De film zal begin november in de bioscopen te zien zijn, volgens Apple dan. Wie wil er mee?

Presentator wordt weggestemd

2006-05-29T22:53:00.000+02:00

Ik heb geen commentaar. Jullie wel?

Heet van de snijtafel

2006-05-27T21:16:00.000+02:00

Een dag na de premiere in India heb ik de nieuwste film van Kajol en Aamir Khan gezien.
Heeeeel lang heb ik gewacht op een nieuwe film van haar. Want ze heeft na haar huwelijk en de geboorte van haar dochtertje zo'n vijf jaar geen rollen meer gespeeld. Heel soms was ze als 'cameo appearance' te zien, zoals bijvoorbeeld in Kal Ho Na Ho waar ze, in de twintig seconden dat ze in beeld is, alle andere danseressen deed verbleken.
Je begrijpt dat ik heel blij was te horen dat er eindelijk weer een film uitkwam waar ze een hoofdrol in speelt. Wat ik natuurlijk niet gedacht had was dat ik de film zo snel zou kunnen zien.
Gisteren vertelde mijn lieve buurvrouw dat ze had gezien dat Pathe Arena een aantal Bollywood films vertoonde. Wij natuurlijk meteen kijken en ja hoor, Fanaa draaide. Dus wij hebben direct plannen gemaakt om te gaan. Nou, ik kan je zeggen dat als liefhebber van Bollywood je met deze film niet zult worden teleurgesteld.
Het hele Bollywoodrepertoire wordt uit de kast getrokken. En dan de soundtrack, zoals altijd hebben Jatin-Lalit weer een prachtige musicscore verzorgd. Natuurlijk zingen de acteurs niet zelf, maar wat maakt dat uit als de liedjes worden gezongen door Sonu Nigam en Sunidhi Chauhan. Wat maakt het uit dat je kunt zien dat er geplaybackt wordt, wat maakt het uit dat het verhaal leest als een iets betere boeketroman. Het is gewoon heerlijk om drie uur lang ondergedompeld te worden in een wervelwind van zang, dans en romance.
De zaal was uitverkocht en de voorstelling daarna ook. Dus ik hoop dat Pathe doorgaat met af en toe een Bollywood te programmeren. Misschien wel Kabhi Alvida Na Kehna deze zomer!?!

Kindertijd

2006-05-24T22:36:00.000+02:00

Ik heb een uitstapje gemaakt naar mijn kindertijd. Ik verslond toen de boeken van Thea Beckman, Tonke Dragt, Guus Kuijer en Jan Terlouw. En vandaag kwamen S. en ik terug van de bieb met het audioboek 'Oorlogswinter', voorgelezen door Jan Terlouw zelf.
Toen ik klein was zag ik enorm op tegen deze schrijver van mijn lievelingsboeken. Hij was namelijk ook bekend omdat hij in de politiek zat. Ik dacht toen -als kind zie je de wereld soms wat anders dan de volwassenen- dat iemand die zulke mooie verhalen schrijft ook wel verstandig genoeg moest zijn om in de Tweede Kamer te zitten. Natuurlijk had ik geen kaas gegeten van de politiek van D'66 maar ik geloof wel dat deze schrijver een bekwaam bestuurder is gebleken (SG voor een commissie van europesche ministers van ecomie, commissaris v/d koningin en senator in de EK).
Maar goed, S. was heel benieuwd -zelf leest ze Pjotr op het moment- dus toen we vanmiddag ergens heen moesten in de auto wilde ze meteen de eerste cd luisteren, inmiddels zijn we al bij de vierde van vijf cd's.
Oorlogswinter is een kinderboek, bekroond met de gouden griffel in 1973, maar god, wat is dat goed geschreven!
Niet alleen zijn de zinnen goed opgebouwd in een prettig ritme ('t leest lekker weg in hoog tempo), neemt de spanning geleidelijk toe, afgewisseld met een gepaste dosis humor, maar ook het verhaal zelf is prachtig gelaagd. Natuurlijk gaat het over een jongen in de oorlogswinter van ' 44-'45 die langzaamaan verzetsdaden gaat plegen. Het is ook een ontwikkelingsroman, een 'coming of age' met als achtergrond WOII. En tegelijkertijd is het een prachtige historische roman. Weer ben ik gegrepen door het verhaal, dat bij tijd en wijle zeer ontroerend is, soms grappig, maar bovenal herkenbaar. En dat laatste is toch ook weer vreemd: ik heb immers geen enkele oorlog meegemaakt.
Vrijheid, begrijp je, is een zeer zeldzaam en kwetsbaar goed. Niet iedereen is dapper genoeg om hiervoor zijn leven te wagen maar voor de keuze gesteld om menselijk te handelen of om het hoofd af te wenden kiezen vele personages in het boek toch voor het behoud van hun morale welzijn. Dit is misschien niet een accurate weergave van de historische werkelijkheid want de meeste Nederlanders hebben zich immers gedrukt, bang om zelf actief slachtoffer te worden. Toch vertelt het boek overtuigend de boodschap dat het Goede altijd het Kwade zal overwinnen, gesteund door de kennis over de afloop van het hele gebeuren. Dit laatste maakt het een kinderboek; volwassen zijn er al lang achter dat het zo niet werkt in het echt.
Maar het is een prachtig boek dat eigenlijk ieder kind zou moeten lezen al was het alleen maar om te leren dat ze zelf verantwoordelijk zijn voor de gevolgen van hun handelen.

Driewerf Hoera!

2006-05-24T12:59:00.000+02:00

Vandaag is 'ie dan gearriveerd; onze nieuwe MacBook! En wat is hij mooi, prachtig wit, supersnel, gewoon om verliefd op te worden. Maar oordeel zelf maar want binnenkort staat hier een foto van onze nieuwste aanwinst. Nu mag S. even een spelletje doen om zijn komst te vieren.

Hoera!

2006-05-19T16:56:00.001+02:00

Afgelopen woensdag hebben 'els jugadors blaugrana' de spelers van Arsenal naar huis gestuurd zonder de beker van de Champions League. Nu heb ik totaal geen verstand van het spelletje -ja, ik weet nog net wanneer iets buitenspel is- en heb ik de wedstrijd niet eens gezien, toch ben ik enorm trots dat FC Barcelona gewonnen heeft.
Noem me een 'female chauvenistic pig' of gewoon een belachelijke patriot; ik kan er niets aan doen. Wil ik eigenlijk ook niet. Ik vind het altijd geweldig als er goed nieuws komt uit mijn vadersland. En ik denk ook niet dat dat ooit gaat veranderen.

Hoera!

2006-05-17T16:22:00.000+02:00

Eindelijk heb ik dan de stap gewaagd om een eigen blog te gaan onderhouden. Ik geniet al maanden van de blogavonturen van mijn vrienden en het werd tijd om ook een appartementje in dit virtuele dorp in te richten.
Waarom vandaag dan ineens, zul je je afvragen? Nou, de directe aanleiding is de aanschaf van een spiksplinternieuwe MacBook. Jippie! Met deze supersonische laptop kun je altijd en overal bezig zijn met het digitale leven. Heel fijn in deze tijd waarin de wereld een dorp is geworden. Virtueel dan weer, want Barcelona ligt nog steeds een paar uurtjes rijden van Amsterdam, haha.
Ik kan haast niet wachten tot hij er is... Voorlopig type ik nog maar een eind weg op deze trouwe oude strawberry imac.
Nou, ik vind het wel goed zo, voor een eerste keer. Ga snel kijken hoe het eruit ziet en zo.