Oud jaar

Op deze laatste dag van het jaar zijn we lekker naar het 'Scheepvaartmuseum' geweest. Lekker dwalen over afdelingen vol met modelschepen, schilderijen van belangrijke veldslagen, admiralen, opdrachtbrieven, sextanten, kaarten en globes. Het is zo leuk om te zien hoe door de tijd het letterlijke wereldbeeld is veranderd; eerst zie je kaarten met alleen Zuid en Midden Amerika, een vervormd Afrika en India. Japan ontbreekt op die kaarten net als Noord Amerika. Gewoonweg omdat we daar nog niet geweest waren. Langzaamaan zie je ook de contouren van Australie verschijnen en uiteindelijk zie je wereldkaarten die niet veel afwijken van hoe de wereld er werkelijk uitziet. En dan heb ik het over kaarten die toch bijna 300 jaar oud zijn.


Bovenstaande afbeelding is een kaart gemaakt door Abraham Ortelius in 1570

Toevallig zat ik gisteren in de nieuwe Bosch Atlas te bladeren. In deze editie zijn veel satelietfoto's opgenomen, een mooi gezicht dat zeker, en het laat ook zien hoe accuraat de huidige kaarten zijn. Maar toch vind ik de oude kaarten charmanter. In die tijd kon niemand even boven de aarde zweven om snel een kiekje te nemen die hij vervolgens uit kon werken tot een landkaart. De nieuwsgierigheid, werkzucht en de intellectuele uitdaging die men toentertijd nastreefde, spreken zeer tot mijn verbeelding.
Maar niet alleen het letterlijke wereldbeeld is veranderd in de afgelopen eeuwen. Keken de Europeanen in de 17e en 18e eeuw nog neer op de wat 'minder' ontwikkelde medemens in de warmere delen van onze aarde en werden ze navenant behandeld, tegenwoordig zijn we ons terdege bewust van ons 'wangedrag' en hebben we daar al lang onze spijt voor betuigd. Ook dit deel van onze maritime geschiedenis komt aanbod. Gelukkig maar.
Helaas is dit leuke museum nog maar 1 week open. Op 8 januari sluit ze haar deuren, want ook een museum moet soms in revisie. Medio 2009 zal ze haar deuren weer openen. Ik ben benieuwd!

Chawton House

De afgelopen 12 dagen hebben we zoveel gereist, gezien en gedaan dat ik daar de komende tijd wel verhalen en foto's over kan plaatsen. Maar omdat ik morgen doorvlieg naar Barcelona hou ik het nu even kort.
Van alle dingen die we hebben gezien, hebben twee dingen veel indruk op me gemaakt. Het ene is ' The Hurrican and Spitfire Memorial at Manston Airfield' - waar Huib ongetwijfeld een post over gaat schrijven- en het huis van Jane Austen in Chawton. Dit huis met tuin is trouwens ook een van de mooiste plekjes op aarde, vind ik. Jane heeft hier met haar zus van 1809 tot vlak voor haar dood in 1817 gewoond. Het staat in een pittoresk plaatsje in Hampshire en is tegenwoordig een museum te harer ere. Natuurlijk moest en zou deze liefhebber van haar werken even kijken waar ze gewoond heeft. Nou, dat viel niet tegen.
Dit prachtige huis is in twee opzichten een museum; het is een monument uit die tijd met zoveel mogelijk originele wandbekleding, meubels etc. en het staat in het teken van een van de belangrijkste auteurs uit de engelstalige wereld. Het mooiste aan dit museum is dat de Jane zelf zo duidelijk aanwezig is. Er zijn vele originele brieven en manuscripten van diverse boeken, sieraden en kleren die ze gedragen of gemaakt heeft, tentoongesteld.
Ze had een ongelooflijk mooi handschrift. Ze schreef al haar werken aan een onooglijk klein tafeltje en uit de correspondentie met haar familieleden en vrienden blijkt dat ze een hele lieve vrouw is geweest, die niet alleen vanwege haar zachtaardigheid maar ook om haar scherpzinnigheid en talent geliefd was.
Ontroerend is de brief van haar zus aan haar nichtje over de laatste dagen van Jane. Ook de inscriptie op haar grafsteen, opgesteld door haar twee broers, is zooo mooi; eloquent en toch heel persoonlijk. Ze was zeer geliefd.
Als je rondloopt in dit huis en in de prachtig onderhouden tuin voel je dat; je voelt de liefde van deze mensen. Niet in de laatste plaats omdat deze plek door alle vrijwilligers met zorg en respect zo mooi wordt beheerd.

Vaderdag valt in het Waterloo

Elk jaar rond 18 juni wordt door een grote groep liefhebbers de slag bij Waterloo nog eens dunnetjes over gedaan. Nogal flauw zul je zeggen; Napoleon zal immers nooit winnen.



Toch leek het ons leuk om dat eens mee te maken, maar helaas konden we niet op vrijdag en zaterdag (werk en familiefeestjes) dus waren we van plan om zondagochtend heeeel vroeg weg te gaan om de sfeer van de laatste dag te proeven.
Gelukkig keken we zaterdagavond even op de site om het program van de volgende dag te bekijken. Toen bleek dat de laatste dag heel vroeg zou zijn afgelopen en omdat Brussel toch nog wel een uurtje of drie rijden is van hier had het niet zoveel zin meer om zondagochtend die kant op te trekken. Waterloo viel in het water... Tenminste, dit jaar wel, maar volgend jaar gaan we zeker, en zeker niet alleen. Inmiddels hebben we een flink aantal mensen enthousiast gemaakt.

Maar ja, wat doe je dan op vaderdag? Gelukkig was daar nog die prachtige tentoonstelling van Rembrandt & Caravaggio in het Van Gogh museum. Omdat het de laatste dag was besloten we naar het museum te gaan.
Onze ogen waren nog maar net gewend aan de donkere zalen waar de prachtige schilderijen hingen of S. jammerde dat ze zich niet lekker voelde. Vijf minuten later had ze het petje van haar papa volgespuugd. Zielig, he. Dus zijn we maar weer naar huis gegaan. Wel hebben we nog even in het Vondelpark gelegen om bij te komen.


Dit plaatje is voor huib omdat hij het echte werk jammer genoeg niet heeft kunnen zien. We maken dat wel goed deze zomer want dan rijden we langs dat franse kerkje waar ze onlangs een echte hebben ontdekt