Guru

Gurukant Desai (Abishek Bachchan) groeit op in een klein Indiaas dorpje. Zijn vader is wiskundeleraar op de plaatselijke school. Na het behalen van zijn diploma gaat hij naar een oom die in Istanbul werkt. Daar brengt hij een paar jaar door met werken, leren en genieten. Hij werkt hard, maakt promotie maar wijst dat af. Hij wil geen stropdas dragen. Hij wil terug naar huis, naar het dorpje in India. Wat hij eigenlijk wil is zijn eigen bedrijf opzetten, hij wil niet voor iemand werken. Hij gaat naar Mumbai en begint zijn eigen handel in textiel. Maar eerst moet hij zijn plek veroveren.



De film verhaalt over het leven en de werken van deze man. Het gaat over tradities, sociale immobiliteit, corruptie, liefde, vriendschap en rechtvaardigheid. Mooie thema's maar helaas is het de regiseur niet gelukt om in de drie uur die deze film duurt het juiste ritme te vinden. En dat is wel jammer want het verhaal is mooi, de acteurs zijn goed, de set-dressing is prachtig, de muziek is van A.R. Rahman, geweldig dus. Alleen duurt het zo lang en dan lijkt het einde een beetje afgeraffeld te worden. Door het slechte ritme in de film wordt deze saai en ongeloofwaardig. Best wel jammer als je bedenkt dat iedereen er zo hard aan heeft gewerkt. Ik vond het dus een beetje tegenvallen. Jammer.

KANK

Op de eerste dag van deze nieuwe maand heb ik de nieuwe Karan Johar gezien; Kank. Wat een rare naam zul je zeggen maar het is kort voor Kabhi Alvida Naa Kehna (even doorklikken). Dat is een hindi mondvol voor 'Neem nooit afscheid'.
Er is al veel over deze film geschreven door ongeduldige fans. Men zei dat het een Bollywood remake van Closer zou zijn. Maar niets is minder waar.



Deze film gaat over relaties, teleurstellingen in het leven en in de liefde en het besef dat niet iedereen zijn 'soulmate' trouwt. En wat doe je als je na je huwelijk wel diegene tegenkomt die het helemaal is? Dit is het interessante uitgangspunt waar Karan Johar zijn drie uur durende film op gebaseerd heeft. Hij pretendeert niet een antwoord te hebben, ook veroordeelt hij niet, wat voor Bollywood begrippen ultramodern is. De film zou in India en in de meer traditionele milieu's wel eens niet zo positief kunnen worden ontvangen.



Dit klinkt allemaal er zwaar maar dat is het niet hoor. De film zit vol met mooie muziek, dans en grapjes; als het zoontje van SRK op het station het meisje van zijn dromen tegenkomt roept hij 'mijn Simran' terwijl je 'Tuhje Dekha To' hoort (dat is het liedje uit Dilwale Dulhania le Jayenge, de grote doorbraak van SRK). Twee scenes zijn zo grappig dat ik werkelijk dubbel lag van het lachen. Dat moet je gewoon zien!
De aanwezigheid van Big B in de film leidt tot hilarische en ontroerende taferelen. En samen dansend met zijn zoon Abishek tot oogstrelende bewegingen. De gelijkenis is prachtig, het lijkt wel een spiegel; dezelfde lengte, dezelfde oogopslag (ondeugend en zacht) en dezelfde motoriek.

Ik kan niet wachten tot hij te koop is op dvd want ik wil hem beslist nog vaker zien!