Salaam e Ishq

Sinds Pathe Arena regelmatig nieuwe Bollywoodfilms op het menu heeft staan, zie ik meer films uit Mumbai dan uit LA. De laatste was Salaam e Ishq. Een feel good movie in de stijl van Love Actually maar dan met masala.
Dat er vele vormen van liefde zijn wordt aan de hand van zes paren verteld.
Het getrouwde paar, gezin, werk, suburbia, ingeslapen, wordt ruw wakker geschud door het midlife crisis gedrag van de man;
Een man probeert wanhopig zijn vrouw te laten herinneren hoe gelukkig ze waren voordat ze een ernstig treinongeluk kreeg. Ze herinnert zich niets meer maar toch is de liefde er nog;
Een filmsterretje dat uit liefde voor zichzelf en voor media-exposure een relatie verzint. Als die fantasie vriend belichaamd wordt verandert er veel...;
Een pas getrouwd stelletje dat wanhopig probeert de huwelijksnacht te consumeren wordt geplaagd door ongeluk;
Een taxichauffeur die de liefde van zijn leven dwars door India rijdt omdat zij achter haar liefde aanreist;
De eeuwige vrijgezel die er alles aan doet om onder zijn naderende huwelijk uit te komen. Als dat dan gelukt is, realiseert hij zich al vrij snel dat het leven toch wel heel erg saai is zonder zijn vriendinnetje.



De film duurt zelfs voor Bollywood begrippen erg lang, maar is geen moment saai of vervelend. Het zit barstensvol humor, muziek, dans en ontroering.
Kortom, best een film die ik wel eens vaker zou willen zien.

Legion d'Honneur

Op twaalf oktober van het vorige jaar maakte de BBC al bekend dat 'Bollywood legende' Amitabh Bachchan geeerd zou worden met de hoogste Franse onderscheiding voor burgers vanwege "... zijn bijdrage aan de Indiase en Internationale cultuur".

Gisteren heeft de uitreiking van het lintje plaatsgevonden op de Franse ambassade in Delhi. Volgens bollywood.celebden.com was de gehele familie Bachchan bij de uitreiking aanwezig, inclusief Aishwarya Rai, de verloofde van Abishek.
Amitabh brak door in de jaren 70 met films als Saat Hindustani, Lawaris, Sholay en Don. De laatste jaren heeft Amitabh ook niet stil gezeten. Hij speelde in veel films zoals K3G, Mohabbatein, Veer-Zaara, Bunty aur Babli, Black en Baabul. Binnenkort komt zijn nieuwste film uit: Eklavya. Hierin speelt hij een koninklijke bodyguard in roerige tijden in Rajastan. Ben reuze benieuwd!

Ja, een heuse Bollywood newsflash op mijn blog!

Guru

Gurukant Desai (Abishek Bachchan) groeit op in een klein Indiaas dorpje. Zijn vader is wiskundeleraar op de plaatselijke school. Na het behalen van zijn diploma gaat hij naar een oom die in Istanbul werkt. Daar brengt hij een paar jaar door met werken, leren en genieten. Hij werkt hard, maakt promotie maar wijst dat af. Hij wil geen stropdas dragen. Hij wil terug naar huis, naar het dorpje in India. Wat hij eigenlijk wil is zijn eigen bedrijf opzetten, hij wil niet voor iemand werken. Hij gaat naar Mumbai en begint zijn eigen handel in textiel. Maar eerst moet hij zijn plek veroveren.



De film verhaalt over het leven en de werken van deze man. Het gaat over tradities, sociale immobiliteit, corruptie, liefde, vriendschap en rechtvaardigheid. Mooie thema's maar helaas is het de regiseur niet gelukt om in de drie uur die deze film duurt het juiste ritme te vinden. En dat is wel jammer want het verhaal is mooi, de acteurs zijn goed, de set-dressing is prachtig, de muziek is van A.R. Rahman, geweldig dus. Alleen duurt het zo lang en dan lijkt het einde een beetje afgeraffeld te worden. Door het slechte ritme in de film wordt deze saai en ongeloofwaardig. Best wel jammer als je bedenkt dat iedereen er zo hard aan heeft gewerkt. Ik vond het dus een beetje tegenvallen. Jammer.

DON

De nieuwe SRK. Gisteren gezien. Hij is charmant, snel, techno en slecht, heel slecht. Don, niet de film, duh. En dat is ook wel eens leuk; niet altijd van die lieve romantische rollen. SRK is goed als de bad guy. En grappig.

Deze film is een remake van de Don uit 1978 waarin Amitabh Bachchan de schurk speelde. Een cultfilm, die een hele generatie van acteurs en regisseurs in India heeft gevormd. De film is dan ook duidelijk een ode; muziek, beroemde dansscenes en niet te vergeten hele dialogen worden geciteerd zonder dat het vervelend wordt. Want een ding is wel duidelijk; de film met al zijn gadgets, stunts en cameravoering, is wel van deze tijd ookal roept de setdressing de sfeer van de 70-er jaren effectief op.
Drie uur lang word je keer op keer op het verkeerde been gezet; telkens krijgt de film een verrassende wending zonder haar geloofwaardigheid te verliezen (gebeurt nogal eens in Bollywood) en zelfs het slot is verrassend. Maar eigenlijk ook niet, tenminste als je Don goed begrepen hebt, want zegt hij niet steeds: “DON ka intezar toh 11 mulkon ki police kar rahi hai lekin ek baat samajh lo ki Don ko pakadna mushkil hi nahin namumkin hai”! (Het is niet alleen moeilijk om Don te arresteren, het is gewoonweg onmogelijk!)
En daarmee wordt de mogelijkheid opengehouden om een vervolg te maken. Mmmmh, lijkt me leuk!
Klik hier om een sample te zien van de film bij You tube.

KANK

Op de eerste dag van deze nieuwe maand heb ik de nieuwe Karan Johar gezien; Kank. Wat een rare naam zul je zeggen maar het is kort voor Kabhi Alvida Naa Kehna (even doorklikken). Dat is een hindi mondvol voor 'Neem nooit afscheid'.
Er is al veel over deze film geschreven door ongeduldige fans. Men zei dat het een Bollywood remake van Closer zou zijn. Maar niets is minder waar.



Deze film gaat over relaties, teleurstellingen in het leven en in de liefde en het besef dat niet iedereen zijn 'soulmate' trouwt. En wat doe je als je na je huwelijk wel diegene tegenkomt die het helemaal is? Dit is het interessante uitgangspunt waar Karan Johar zijn drie uur durende film op gebaseerd heeft. Hij pretendeert niet een antwoord te hebben, ook veroordeelt hij niet, wat voor Bollywood begrippen ultramodern is. De film zou in India en in de meer traditionele milieu's wel eens niet zo positief kunnen worden ontvangen.



Dit klinkt allemaal er zwaar maar dat is het niet hoor. De film zit vol met mooie muziek, dans en grapjes; als het zoontje van SRK op het station het meisje van zijn dromen tegenkomt roept hij 'mijn Simran' terwijl je 'Tuhje Dekha To' hoort (dat is het liedje uit Dilwale Dulhania le Jayenge, de grote doorbraak van SRK). Twee scenes zijn zo grappig dat ik werkelijk dubbel lag van het lachen. Dat moet je gewoon zien!
De aanwezigheid van Big B in de film leidt tot hilarische en ontroerende taferelen. En samen dansend met zijn zoon Abishek tot oogstrelende bewegingen. De gelijkenis is prachtig, het lijkt wel een spiegel; dezelfde lengte, dezelfde oogopslag (ondeugend en zacht) en dezelfde motoriek.

Ik kan niet wachten tot hij te koop is op dvd want ik wil hem beslist nog vaker zien!

... of hoe het komt dat ik zo dol ben op Bollywood

Het is alweer een jaar of anderhalf geleden dat ik laat op de avond bij de BBC een onwijs grappige film zag: Bend it like Beckham. De film gaat over twee meisjes die helemaal weg zijn van voetbal, zeer getalenteerd zijn en diverse obstakels moeten overwinnen om hun doel (haha) te bereiken. Een van die meisjes is 'British Asian', haar ouders zijn Punjabi. Toen ik de film zag was ik meteen weg van de soundtrack.
De moderne mens gaat meteen googlen en komt er dan achter dat de muziek Bhangra wordt genoemd. Een tripje naar de 'betere' muziekwinkel en je komt thuis met Malkit Singh, the king of Bhangra. En of hij dat is! Geweldig gewoon.
Afgelopen zomer waren S. en ik twee weekjes bij mijn moeder, mijn zus en haar vriend op vacantie. Ik vertelde enthousiast over die muziek. Dilip vond het ook mooi, maar hij zei: " Moet je dit eens horen" en hij liet me een paar oude zwart/wit Bollywood films zien zoals Mother India, een hele oude film met Amitabh Bachchan en Kabhi Khushi Kabhie Gham. Deze laatste film vonden S. en ik helemaal het einde. Dus toen we weer thuis waren zijn we meteen opzoek gegaan naar die film. Gelukkig zijn sommige films te bestellen via amazon.co.uk maar dat is wel een dure hobby.
Sinterklaas, Kerstmis en een verjaardag verder ben ik inmiddels in het bezit van een hele stapel films.

Mijn favorite acteurs zijn Shah Rukh Khan en Kajol, door een soort chemie spetteren ze van het scherm. Hun grootste hit is Dilwane Dulhania le Jayenge. Deze film draait in India, sinds hij in premiere is gegaan, onafgebroken in de bioscopen, al meer dan 500 weken... Als je hem gezien hebt, snap je hoe dat zo komt.
Bollywood is zo anders dan Hollywood. Je kunt merken dat je in een andere verhaaltraditie stapt. Ook is men voor onze begrippen nogal preuts: er wordt niet gezoend en de liefde wordt altijd verklaard in een 'klef' liedje. Dat die liedjes als een soort van videoclip in de film zitten op een totaal andere locatie etc. moet je maar voor lief nemen, draagt bij aan het af en toe surrealistische dat de films hebben. Gelukkig worden er niet alleen kleffe films gemaakt. Swades, Lagaan, Mangel Pandey en Black zijn daar goede voorbeelden van.
Persoonlijk ben ik weg van de muziek die in deze films zit. Niet alle films zijn goed - maar ja, ook niet alles dat uit hollywood komt is goed- en ook zeker niet alle liedjes maar de muziek uit bovengenoemde films is prachtig. Er is veel aandacht aan besteed en meestal blijft zo'n liedje lekker hangen en voor je het weet loop je het de hele dag te neurieen. Dat er veel zorg aan de muziek wordt besteed, merk je vooral aan Veer-Zaara. Deze film is uitzonderlijk; de muziek in deze film is geschreven door een van de beroemdste componisten allertijden: Madan Mohan. De soundtrack van de film is onder leiding van zijn zoon opnieuw gearrangeerd en de nummers worden schitterend vertolkt door Lata Mangeshkar, Udit Narayan, Sonu Nigam, Gurdas Maan e.a.
Het is vanzelfsprekend dat de liedjes niet door de acteurs zelf gezongen worden, het is immers een andere discipline waar niet op neergekeken wordt. Toch zul je hier soms aan moeten wennen en het zal zeker regelmatig leiden tot slappe lach maar als je daar doorheen bent gaat er een wereld voor je open. De prachtige wereld van Bollywood.

Hollywood of Bollywood

Vanmiddag zat ik even te browsen op het net en voor ik het wist was ik in een oude hobby vervallen: het bekijken van de nieuwste trailers bij apple in de quicktime tab (sorry Angela).
Ondanks de vele tientallen titels en bijbehorende posters, werd mijn aandacht onmiddellijk getrokken door de poster van the Namesake. Het is het verhaal van een Indiase familie die door de verhuizing van Kolkotta naar Cambridge, Massachusetts, gedwongen wordt een balans te vinden tussen het aanpassen aan de nieuwe omgeving en het niet uit het oog verliezen van de eigen cultuur. Het is ook het verhaal van de eerste generatie immigranten en de strijd die de kinderen voeren. Strijd met hun ouders, maar bovenal met zichzelf.
Het zien van de trailer maakte me nieuwsgierig. Dus heb ik even verder gesurft.
Ik wilde wel weten wie het boek heeft geschreven (ja, Angela, gelukkig, het is eerst geschreven en daarna verfilmd). Dat bleek een dame te zijn, en wel Jhumpa Lahiri. Geboren in Londen, getogen in Rhode Island zal ze als geen ander weten wat het is om tussen twee culturen te staan. Als je hier klikt kom je bij een synopsis van het boek en dan kun je de rest zelf wel, nietwaar.
Maar dat is niet alles. De regisseuse van de film is een zekere Mira Nair, geboren in Bhubaneshwar in 1957, gestudeerd in Dehli en Harvard. Dus ook iemand die weet wat het is om tussen twee culturen te staan. Ze heeft inmiddels een hele rits films op haar naam staan en dit is haar nieuwste.
Het thema van de worsteling van het anders zijn, je nergens thuis voelen en het zoeken naar je eigen identiteit klinkt me bekend in de oren. Misschien spreekt het me daarom wel aan.
De film zal begin november in de bioscopen te zien zijn, volgens Apple dan. Wie wil er mee?

Heet van de snijtafel

Een dag na de premiere in India heb ik de nieuwste film van Kajol en Aamir Khan gezien.
Heeeeel lang heb ik gewacht op een nieuwe film van haar. Want ze heeft na haar huwelijk en de geboorte van haar dochtertje zo'n vijf jaar geen rollen meer gespeeld. Heel soms was ze als 'cameo appearance' te zien, zoals bijvoorbeeld in Kal Ho Na Ho waar ze, in de twintig seconden dat ze in beeld is, alle andere danseressen deed verbleken.
Je begrijpt dat ik heel blij was te horen dat er eindelijk weer een film uitkwam waar ze een hoofdrol in speelt. Wat ik natuurlijk niet gedacht had was dat ik de film zo snel zou kunnen zien.
Gisteren vertelde mijn lieve buurvrouw dat ze had gezien dat Pathe Arena een aantal Bollywood films vertoonde. Wij natuurlijk meteen kijken en ja hoor, Fanaa draaide. Dus wij hebben direct plannen gemaakt om te gaan. Nou, ik kan je zeggen dat als liefhebber van Bollywood je met deze film niet zult worden teleurgesteld.
Het hele Bollywoodrepertoire wordt uit de kast getrokken. En dan de soundtrack, zoals altijd hebben Jatin-Lalit weer een prachtige musicscore verzorgd. Natuurlijk zingen de acteurs niet zelf, maar wat maakt dat uit als de liedjes worden gezongen door Sonu Nigam en Sunidhi Chauhan. Wat maakt het uit dat je kunt zien dat er geplaybackt wordt, wat maakt het uit dat het verhaal leest als een iets betere boeketroman. Het is gewoon heerlijk om drie uur lang ondergedompeld te worden in een wervelwind van zang, dans en romance.
De zaal was uitverkocht en de voorstelling daarna ook. Dus ik hoop dat Pathe doorgaat met af en toe een Bollywood te programmeren. Misschien wel Kabhi Alvida Na Kehna deze zomer!?!