OSO

Eindelijk weer een super camp film! Farah Khan is terug! (en zij is niet de enige!)


scene uit Ajab si, Farah en Shahrukh

Ik heb genoten van de 70's look Hindi style, de kitsch en de muziek. Het verhaal is dun maar de grappen zijn dik gezaaid, veel verwijzingen naar oude films en sterren. Super grappig! En natuurlijk barst het van de cameo appearances. Vele sterren herken ik inmiddels maar er blijven nog genoeg vraagtekens over.
Ga zelf ook maar kijken, als je kunt! Al was het alleen maar om de sixpack van SRK te zien...

DON

De nieuwe SRK. Gisteren gezien. Hij is charmant, snel, techno en slecht, heel slecht. Don, niet de film, duh. En dat is ook wel eens leuk; niet altijd van die lieve romantische rollen. SRK is goed als de bad guy. En grappig.

Deze film is een remake van de Don uit 1978 waarin Amitabh Bachchan de schurk speelde. Een cultfilm, die een hele generatie van acteurs en regisseurs in India heeft gevormd. De film is dan ook duidelijk een ode; muziek, beroemde dansscenes en niet te vergeten hele dialogen worden geciteerd zonder dat het vervelend wordt. Want een ding is wel duidelijk; de film met al zijn gadgets, stunts en cameravoering, is wel van deze tijd ookal roept de setdressing de sfeer van de 70-er jaren effectief op.
Drie uur lang word je keer op keer op het verkeerde been gezet; telkens krijgt de film een verrassende wending zonder haar geloofwaardigheid te verliezen (gebeurt nogal eens in Bollywood) en zelfs het slot is verrassend. Maar eigenlijk ook niet, tenminste als je Don goed begrepen hebt, want zegt hij niet steeds: “DON ka intezar toh 11 mulkon ki police kar rahi hai lekin ek baat samajh lo ki Don ko pakadna mushkil hi nahin namumkin hai”! (Het is niet alleen moeilijk om Don te arresteren, het is gewoonweg onmogelijk!)
En daarmee wordt de mogelijkheid opengehouden om een vervolg te maken. Mmmmh, lijkt me leuk!
Klik hier om een sample te zien van de film bij You tube.

KANK

Op de eerste dag van deze nieuwe maand heb ik de nieuwe Karan Johar gezien; Kank. Wat een rare naam zul je zeggen maar het is kort voor Kabhi Alvida Naa Kehna (even doorklikken). Dat is een hindi mondvol voor 'Neem nooit afscheid'.
Er is al veel over deze film geschreven door ongeduldige fans. Men zei dat het een Bollywood remake van Closer zou zijn. Maar niets is minder waar.



Deze film gaat over relaties, teleurstellingen in het leven en in de liefde en het besef dat niet iedereen zijn 'soulmate' trouwt. En wat doe je als je na je huwelijk wel diegene tegenkomt die het helemaal is? Dit is het interessante uitgangspunt waar Karan Johar zijn drie uur durende film op gebaseerd heeft. Hij pretendeert niet een antwoord te hebben, ook veroordeelt hij niet, wat voor Bollywood begrippen ultramodern is. De film zou in India en in de meer traditionele milieu's wel eens niet zo positief kunnen worden ontvangen.



Dit klinkt allemaal er zwaar maar dat is het niet hoor. De film zit vol met mooie muziek, dans en grapjes; als het zoontje van SRK op het station het meisje van zijn dromen tegenkomt roept hij 'mijn Simran' terwijl je 'Tuhje Dekha To' hoort (dat is het liedje uit Dilwale Dulhania le Jayenge, de grote doorbraak van SRK). Twee scenes zijn zo grappig dat ik werkelijk dubbel lag van het lachen. Dat moet je gewoon zien!
De aanwezigheid van Big B in de film leidt tot hilarische en ontroerende taferelen. En samen dansend met zijn zoon Abishek tot oogstrelende bewegingen. De gelijkenis is prachtig, het lijkt wel een spiegel; dezelfde lengte, dezelfde oogopslag (ondeugend en zacht) en dezelfde motoriek.

Ik kan niet wachten tot hij te koop is op dvd want ik wil hem beslist nog vaker zien!

... of hoe het komt dat ik zo dol ben op Bollywood

Het is alweer een jaar of anderhalf geleden dat ik laat op de avond bij de BBC een onwijs grappige film zag: Bend it like Beckham. De film gaat over twee meisjes die helemaal weg zijn van voetbal, zeer getalenteerd zijn en diverse obstakels moeten overwinnen om hun doel (haha) te bereiken. Een van die meisjes is 'British Asian', haar ouders zijn Punjabi. Toen ik de film zag was ik meteen weg van de soundtrack.
De moderne mens gaat meteen googlen en komt er dan achter dat de muziek Bhangra wordt genoemd. Een tripje naar de 'betere' muziekwinkel en je komt thuis met Malkit Singh, the king of Bhangra. En of hij dat is! Geweldig gewoon.
Afgelopen zomer waren S. en ik twee weekjes bij mijn moeder, mijn zus en haar vriend op vacantie. Ik vertelde enthousiast over die muziek. Dilip vond het ook mooi, maar hij zei: " Moet je dit eens horen" en hij liet me een paar oude zwart/wit Bollywood films zien zoals Mother India, een hele oude film met Amitabh Bachchan en Kabhi Khushi Kabhie Gham. Deze laatste film vonden S. en ik helemaal het einde. Dus toen we weer thuis waren zijn we meteen opzoek gegaan naar die film. Gelukkig zijn sommige films te bestellen via amazon.co.uk maar dat is wel een dure hobby.
Sinterklaas, Kerstmis en een verjaardag verder ben ik inmiddels in het bezit van een hele stapel films.

Mijn favorite acteurs zijn Shah Rukh Khan en Kajol, door een soort chemie spetteren ze van het scherm. Hun grootste hit is Dilwane Dulhania le Jayenge. Deze film draait in India, sinds hij in premiere is gegaan, onafgebroken in de bioscopen, al meer dan 500 weken... Als je hem gezien hebt, snap je hoe dat zo komt.
Bollywood is zo anders dan Hollywood. Je kunt merken dat je in een andere verhaaltraditie stapt. Ook is men voor onze begrippen nogal preuts: er wordt niet gezoend en de liefde wordt altijd verklaard in een 'klef' liedje. Dat die liedjes als een soort van videoclip in de film zitten op een totaal andere locatie etc. moet je maar voor lief nemen, draagt bij aan het af en toe surrealistische dat de films hebben. Gelukkig worden er niet alleen kleffe films gemaakt. Swades, Lagaan, Mangel Pandey en Black zijn daar goede voorbeelden van.
Persoonlijk ben ik weg van de muziek die in deze films zit. Niet alle films zijn goed - maar ja, ook niet alles dat uit hollywood komt is goed- en ook zeker niet alle liedjes maar de muziek uit bovengenoemde films is prachtig. Er is veel aandacht aan besteed en meestal blijft zo'n liedje lekker hangen en voor je het weet loop je het de hele dag te neurieen. Dat er veel zorg aan de muziek wordt besteed, merk je vooral aan Veer-Zaara. Deze film is uitzonderlijk; de muziek in deze film is geschreven door een van de beroemdste componisten allertijden: Madan Mohan. De soundtrack van de film is onder leiding van zijn zoon opnieuw gearrangeerd en de nummers worden schitterend vertolkt door Lata Mangeshkar, Udit Narayan, Sonu Nigam, Gurdas Maan e.a.
Het is vanzelfsprekend dat de liedjes niet door de acteurs zelf gezongen worden, het is immers een andere discipline waar niet op neergekeken wordt. Toch zul je hier soms aan moeten wennen en het zal zeker regelmatig leiden tot slappe lach maar als je daar doorheen bent gaat er een wereld voor je open. De prachtige wereld van Bollywood.