Er is er een jarig, hoera, hoera!

De dag voor Kerstmis is altijd bijzonder.
Vroeger waren we altijd bij mijn oma in Oss. Zij was geboren in de Kerstnacht.
Vele jaren later, mijn oma was allang overleden, helaas, ze was een lieve schat die enorm lekker kon koken, leerde ik weer iemand kennen die op deze bijzondere dag is geboren: Mijn schoonzusje!
Vandaag viert ze haar 45ste verjaardag. Maar je zou het zeker niet zeggen. Als je haar ziet zou je haar op zijn hoogst 40 geven.
Dus voor deze jonge blom een luid en duidelijk HIEP HIEP HOERA! Dat ze nog vele jaren mijn lieve schoonzusje mag zijn!

Jarig!

Er is er een jarig vandaag, hoera, hoera, dat kun je wel zien dat is Huib!



Ruim 12 jaar is deze lieve man mijn vriendje en hij is de beste vader die een dochtertje zich maar kan wensen; lief en leed delen we met elkaar. Hij is slim, grappig, zorgzaam en lief. En hij werkt zo hard! Maar op deze foto, genomen in de Fens in Engeland afgelopen voorjaar, ziet hij er content uit. Dat komt omdat hij net een "Jacked Potato" heeft verorberd en zit te genieten van een Forster, of zo.
Vandaag is het feest en ga ik hem lekker verwennen, want mijn lief viert vandaag zijn 45ste zomer!

Verjaardag

79 jaar geleden schonk mijn oma het leven aan haar derde kind, een jongetje. Het kindje groeide op met zijn zusjes op de boerderij van mijn grootouders in de buurt van Barcelona. Het was een vrolijke jeugd totdat mijn opa met paard en wagen verongelukte. Niet lang daarna brak de burgeroorlog uit. De strijd was hevig en ook het dorp van mijn vader werd gebombardeerd. Mijn oma raakte alles kwijt. De kinderen werden bij familie ondergebracht omdat ze moest gaan werken. Ze maakte schoon, hielp bij de oogst van druiven en andere gewassen. Er werd hard gewerkt in deze moeilijke tijd van honger en armoede. Mijn vader was bij een oom en tante op hun boerderij ondergebracht. Daar moest hij allerlei karweitjes opknappen en als hij het niet goed deed werd hij geslagen. Mijn papa was toen een jaar of 9. Na de oorlog woonden mijn oma, tantes en vader weer bij elkaar in een klein huisje aan de hoofdstraat. Ze hadden het niet breed en allemaal moesten ze hun steentje bijdragen aan het huishouden. Mijn vader werkte als knechtje op verschillende boerderijen in de omgeving. Daar heeft hij veel geleerd over de verzorging van dieren en planten.
Hij groeide op tot een sterke man. Eigenzinnig, nieuwsgierig, attent en bedachtzaam. Hij had een rotsvast vertrouwen in God, die de wereld zo mooi had gemaakt. En dus besloot hij om de wereld wat beter te leren kennen en trok naar andere streken. Niet in de laatste plaats omdat daar ook beter betaald werd, want armoede was er nog steeds.
Deze positieve houding en het vertrouwen in de goedheid van de mens kenmerkten mijn vader. Zijn belangstelling voor nieuwe culturen en andere mensen maakte dat hij een wereldburger 'avant la lettre' genoemd kan worden. Hij had een bonte verzameling van vrienden die van her en der kwamen. Hij benadrukte altijd respect te hebben voor anderen zonder je eigen waarde te verliezen. 'Elke cultuur heeft zijn eigen schoonheid', zei hij vaak. 'Maar wees trouw aan jezelf en waar je vandaan komt. Pas als je je eigen wortels goed kent ben je instaat om andere te begrijpen.' Ook zei hij vaak: 'Leer maar Spaans geen Catalaans want Spaans spreken ze over de hele wereld, Catalaans alleen in Catalunya.' Hij wilde voor mijn zus en mij dat we het beter zouden krijgen dan hij. Hij wilde dat we de wereld zouden zien en zouden kunnen leven en werken waar we maar wilden.

Vandaag is een vrolijke dag. Want vandaag vieren we de verjaardag van mijn papa. Dit jaar zou hij 79 zijn geworden, wat een prachtige leeftijd, nietwaar mama?

Jarig!

Vandaag is mijn lieve vriendin Marjolein jarig. 34 lentes dartelt zij nu door de wereld.
Ik ken haar al zo'n vijftien jaar, sinds onze studententijd. Ze is een hardwerkende, lieve, vrolijke, energieke, nuchtere en optimistische Zeeuwse. Zo iemand die ook altijd klaar voor je staat. Maar de afgelopen tijd heeft ze het nogal zwaar. Trubbels met de gezondheid van haarzelf en haar jonge gezinnetje. Je mag wel zeggen dat de veerkracht zwaar op de proef wordt gesteld. Ik hoop dat we haar en haar gezinnetje kunnen helpen. In ieder geval wilde ik deze dag niet ongemerkt voorbij laten gaan. Vandaar een digitaal bloemetje voor haar en de wens dat 2007 toch een mooier jaar zal worden dan het nu lijkt te zijn.
Proficiat meid en drie dikke knuffels van Huib, Sofia en mijzelf!

35

Ja, inderdaad. Ik ben gisteren 35 geworden. Het bleek een nogal ongewone dag te zijn.
In de ochtend gingen we al vroeg op pad om een molen in Alkmaar te filmen. Dat is op zich niet zo bijzonder, dat doen we wel vaker op een zaterdag. Onderweg naar de Viaan hadden we flinke tegenwind. Later vertelde de molenaar ons dat het wel windkracht 7 tot 8 was. Mmm, lekker windje dus.

Huib en John gingen aan het werk. Marieke en ik speelden met de figuranten. Ja, inderdaad, dat is een duur woord voor 'onze kinderen'. Hahaha! Na een poosje moesten de kleintjes aan het werk. 'Kinderarbeid' riep de mijne.
Nou, dat viel gelukkig mee. Ze hoefden alleen maar te kijken naar de molenaar die de vlag hijste en dan te juichen. John en Huib legden alles vast.
Ondertussen had de molenaarsvrouw de koffie klaar. Verkleumd gingen we naar binnen en genoten van een straffe bak met koek en ander lekkers. Niet slecht dus.
Toen de heren klaar waren en alles ingepakt was, gingen we weer op huis aan. Nog steeds waaide het erg hard en had mijn zwaarbeladen auto het moeilijk met op tempo komen. Toen we bijna thuis waren gebeurde het.

Bij de rotonde aan het eind van de afslag moest ik stoppen voor het verkeer. Daarna wilde hij niet meer optrekken. Langzaam kroop mijn knipperende volvo vooruit.
Bij een veilige parkeerhaven maar meteen de ANWB gebeld. Gelukkig arriveerde die snel.
'Ah, ik ruik het al; heeft u op de handrem gereden?' Nee, dat had ik wel gemerkt. 'Oh, dan is het wat ernstiger; de koppeling en de versnelling. Nee, daar kan ik niets aan doen. Ik zal regelen dat u wordt weggesleept.
'Oh nee! Oh ja!
En daar stond ik dan; Zaterdagmiddag, een uur of wat voor er visite zou komen met pech langs de weg.

John belde een zieke Wendy, die snel in de auto is gestapt om de gestrande reizigers en hun spullen naar huis te brengen. Fijn hoor Wendy, dank je wel!
Sofia wilde eerst ook wel mee, maar op het laatst bedacht ze zich. Ze vond het zo zielig dat ik dan op mijn verjaardag in mijn eentje heel ongezellig moest wachten op de sleepwagen. Lief he! Gelukkig duurde dat wachten niet zo lang; dat kwam zeker door het gezelschap!

Toch duurde alles iets langer dan verwacht en prompt belde Huib mij dat de eerste visite al was gearriveerd. Terwijl er op mijn komst gewacht werd hebben mijn nichtje en haar lieve man mijn keuken opgeruimd, thee en koffie gezet en mij vreselijk verwend toen ik eindelijk thuis kwam. Wat een schatten!
Langzamerhand druppelde er meer visite binnen. En terwijl Huib boven hard aan het werk was om een deadline te halen, kookten we beneden met zijn allen een heerlijke maaltijd: kikkererwtensoep met broodjes vooraf, tortiglione met venkel, paprika en tomaat uit de oven en koffie met appeltaart toe. Mmm, dat was heerlijk.
Na het eten kreeg ik eindelijk de rust om met iedereen een beetje te praten en de cadeautjes uit te pakken. Wat ben ik weer verwend dit jaar, dank jullie wel allemaal!
En zo werd het toch nog een leuke avond. En gelukkig maar, want een verjaardag die in de soep dreigt te lopen, daar kun je maar beter soep van koken!

Jarig!

Eindelijk is het dan zover; Sofia is jarig! En vandaag is wel een bijzondere verjaardag want ons kleine meisje wordt 10.
Tien jaar geleden verblijdde ze onze harten met haar komst. Met het ochtendgloren van die tweede januari kwam dit zonnetje in ons leven.


Het geboortekaartje

Ontroerd door alle gebeurtenissen die zich in korte tijd hadden afgespeeld lieten we onze gevoelens verwoorden door de Maestro van de Opera Lyrica. In het bijzonder door het slotkoor van 'Turandot':

Turandot
Padre augusto, conosco il nome dello straniero!
Il suo nome è… Amor!
La folla
Amor! O sole! Vita! Eternità!
Luce del mondo e amore!
Ride e canta nel sole l'infinità nostra felicità!
Gloria a te! Gloria a te! Gloria!

Denk de muziek er even bij, want zingen kan ik zelf helaas niet. Het gaat natuurlijk om de kracht van de muziek die bij dit tekstje hoort, niet om de tekst zelf.


Op deze foto is Sofia een paar minuten oud. Wat een klein poppetje!

Elke dag opnieuw is het weer geweldig als haar ogen opengaan. Meteen is de wereld niet meer stil maar gebeurt er vanalles. Vragen, verhalen, spelletjes, grapjes en knuffels. Heerlijk.

Die kleine meid is alleen niet meer zo heel klein, vanaf vandaag schijnt niet alleen de zon in huis, maar woont er ook een tiener!

Jarige Jetse

Hiep hoi! Vandaag is mijn oud-collega en goede vriend Jetse jarig; 29 herfstjes jong. Gefeliciteerd!

Zo'n vier jaar geleden kwam je aan het bureau tegenover mij zitten. Vanaf die tijd deelden we lief en leed in de tuinkamer en later in het grote tochtige hol aan De Lairesse. Ja, we gingen op stand! Nou ja, onze bazen dan.

Sinds twee maanden werk je weer in het hotelwezen en ik mis je verschrikkelijk; je gezelligheid, je humor en je collegialiteit. Maar gelukkig zien we elkaar af en toe, zoals zaterdag bijvoorbeeld, want dan kom ik een borrel bij je halen. Het cadeautje brandt al in mijn tas.

Schoonmoeder

Vandaag is het de verjaardag van mijn schoonmoeder; moesje noemde ik haar altijd. Toen ik elf jaar geleden voor het eerst haar verjaardag meevierde wist ik niet hoe belangrijk zij in mijn leven zou worden. Het was gewoon een hele gezellige familieverjaardag met lekkere hapjes, drankjes en een wijntje en nog een wijntje en nog een... Goed je snapt het wel, het was heel gezellig.

Mijn schoonmoeder was een hele lieve vrouw die mij in de belangrijkste fase van mijn leven gesteund heeft als was ik haar eigen dochter. Vaak zei ik tegen iedereen die het maar wilde horen dat ik een mazzelaar was met twee moeders; een in Spanje en een in B'dorp. Maar gelukkig was ik geen uitzondering; ze was tegen al haar 'aangetrouwde' kinderen net zo lief.

Toen Huib en ik geconfronteerd werden met een voor onze ervaring hele korte zwangerschap en ons leven behoorlijk op zijn kop kwam te staan, was ze er iedere dag. Ze hielp ons met de verhuizing, verven, behangen en wat al niet meer. 's Avonds zag ze ook nog kans om een geweldig mooi borduurwerk te maken, een geboortetegel voor ons kind.

Toen mijn vader was overleden heeft ze me getroost zoals niemand anders dat kon. Helaas moesten we een jaar later ook van haar afscheid nemen.
Dagelijks moet ik aan haar denken, als Sofia iets grappigs doet, als Huib iets zegt zoals zij dat zou hebben gedaan, als we het moeilijk hebben mis ik haar steun, etc.

Soms, als we allebei verdrietig zijn omdat we ze missen, denk ik aan haar wijze woorden. Het verdriet om het gemis slijt, maar de liefde blijft. Dit zei ze tegen mij toen ze over haar moeder vertelde, de tranen liepen over haar wangen bij de herinnering aan haar eigen mama, veertig jaar nadat zij was overleden.

En ze heeft gelijk. Ik hoop dat ze vanaf haar wolkje kan zien hoe het met ons gaat en dat ze vandaag, samen met ons, een glaasje wijn heft. Om te vieren dat ze geboren is.

Hiep hiep hoera voor Angela!

Voor deze dag ten einde is moet ik toch nog even het volgende kwijt.
Mijn zusje is jarig vandaag en ookal zit ze ver weg ik ben haar niet vergeten.
Ik hoop dat je een fijne dag hebt zusje. Je cadeautje brengen we van de zomer wel mee! Voorlopig moet je het doen met een digitaal boeket.
Dikke zoen van ons alledrie!